برای هر کسی فرق می کنه، مثلا تصور کنید بچه ای که هنوز خاطره تلخی رو تجربه نکرده ولی از عقب افتادن می ترسه. اینجا ترس از عواقبه، به طور مثال والدین تهدیدش کردن. اما یک فرد بالغ رو تصور کنید که هم تجربیات کافی و هم ارزش ها و اهدافی رو توی ذهنش تعیین کرده. اینجا طرف هم عواقب عقب افتادن رو در نظر می گیره و هم شکسته شدن ego، ارزش هاش و عزت نفسش. بله این فرد بسته به هدفی که داره ممکنه با شکست خوردن (مثلا ارائه ندادن پروژه سر وقت و اخراج از کار) احساس پوچی و بی ارزشی کنه که در این صورت می رسیم به این نتیجه که عقب افتادنش باعث شده که احساس پوچی کنه. انگار که دو تا نتیحه مرتبط با هم هستند. یعنی طرف می دونه عقب افتادن=شکست خوردن در هدف=از دست دادن اعتماد به نفسش=احساس پوچی پس بله قطعا ذهن می خواد با ارائه راهکار برای جلوگیری از عقب افتادن از نتیحه نهایی که ترس عمیق تره جلوگیری کنه. اما مغز با نشخوار فکری اون رو کنترل پذیر جلوه میده؟ قطعا که نه، این نشخوار فکری بیشتر برای اینکه داره سعی می کنه یه راه حل پیدا کنه.