کلاس سوم بودم، یه همکلاسی داشتم که سوگلی معلم بود. معلم هیچ کسی رو جز اون تشویق نمی کرد و بچه های دیگه هر کاری می کردن بازم معلم اون رو دوست داشت و فقط به اون توجه می کرد. یه روز معلم همه ما رو از کلاس بیرون کرد تا به اون یاد بده وقتی از اداره امدن چی بگه. این معلم می تونست به ما بگه که اون روز اصلا مدرسه نیایم ولی خیلی راحت به خاطر پنج دقیقه بازرسی اداره ما رو یه روز کامل از کلاس بیرون کرد و فقط اون پرنسس خانم توی کلاس بود. اون خستگی، توی سالن چرخیدن های الکی، انتظار های طولانی و تبعیض معلم زندگیم رو به بعد و قبل از اون روز تقسیم کرد.
#خاطره

تقریبا ۹۹.۹٪ معلم ها یه سوگلی دارن. توی دوره متوسط اول و دوم برامون مهم نیست و ممکنه سوژه شوخی هامون بشه ولی توی دوره دبستان بچه ها خیلی تحت تاثیر قرار می گیرن. تصور کن بچه ای که باید به مدرسه علاقمند بشه و تشویق بشه تا درس بخونه، تا با بزرگتر ها ارتباط بگیره و ریشه های اعتماد به نفسش رو بسازه میبینه که معلم فقط به یکی توجه خاص می کنه، اون بچه با خودش چی میگه؟! "من به اندازه کافی خوب نیستم."

منم هیچ وقت بچه محبوبی حتی برا دوسا صیمیم نبودم الان۲ سال ک درسم تموم شده کسی پیام نداد من دادم ها اونا جواب ندادن

من هم موقعیت مشابهی رو تجربه می کنم. البته چیزی که فهمیدم اینکه اگر کسی برای مدتی خوب باهات برخورد کرد بیشتر به خاطر سرگرمی و رفع تنهایی خودشه، می دونی مردم فقط به خودشون و مشکلاتشون فکر می کنن و فقط وقتی بهت رجوع می کنن که بهت نیاز داشته باشن.

البته هدف من این نیست که کلا دوستی رو بی ارزش جلوه بدم. بله تو با یکی دوست میشی چون بهش نیاز داری، حالا یا برای کمک گرفتن یا رفع تنهاییت، برای داشتن یه هم صحبت و... فقط باید بدونی اگر روزی دوستت احساس کرد که بهت نیازی نداره یا حتی خودت دیدی که اونقدر مشغول هستی که دیگه وقت کافی براش نداری طبیعیه که ارتباطتون قطع بشه.

فقط باید یادبگیری که به اولویت زندگیت تبدیل نشه.
یعنی وقت با ارزشت رو براش هدر ندی. مثل وقتی که کنکور داری، وقتی که کار مهم تری داری و... یا اونقدر صندوقچه رازت نشه که به دشمنت تبدیل بشه. یا اونقدر لوسش نکنی که ازت یه منفعل بسازه و...

منطورم اینجا از منفعل چیه؟
وقتی دوستی تاکسیک نیست که هر دو تا از

دوستی به یه اندازه سود ببرید. اینطور نباشه که همیشه تو اول بهش پیام بدی، تو دنبالش بدوی در حالی که اون اصلا براش مهم نیست، تو پیگیر دوستی باشی.
و وقتی منفعل میشی که برای اینکه دوستیتون رو نگه داری حاضری هر کاری براش بکنی، مثلا کاری رو انجام بدی که خودت دوست نداری ولی به خاطر اون انجامش میدی! انگار که اون دستور میده و تو انجام میدی.

مثلا من ۵ سال پیش به خاطر اینکه دوستیمون رو حفظ کنم و به علاقه اش بی احترامی نکنم آهنگ هایی گوش می دادم که الان اگر دوباره گوش بدم سردرد می گیرم.
#تجربه

ولی از من به شما نصیحت: هیچ وقت نذارید یکی فکر کنه بهش نیاز دارید حتی اگر بهترین آدم دنیا باشه برای شما به بدترین آدم دنیا تبدیل میشه. آدم ها به طور طبیعی عاشق قدرت و فرصت اند.

من:
خب اینقدر خوندم (سبز) اینقدر دیگه بیشتر نمونده (قرمز)، بعد میرم سراغ درسهای دیگه ...
*خوشحال شدن*

زندگی ما دیگه باید توی یه مسیر خاص طی بشه. هر کسی مسیر کار، درس خوندن، هنر و ورزش و... رو انتخاب کرد باید تا آخرش ادامه بده. وقت آدم اونقدر زیاد نیست که چند مسیر رو امتحان کنه یا اینکه چندتا کار رو همزمان انجام بده.

من حق ندارم به خاطر درس و امتحان زیاد اعتراض کنم چون خودم با آگاهی از سختی ها این مسیر رو انتخاب کردم.

دو ساعت برق رفته بود، از سایه خودم عکس گرفتم و نمی دونم چرا دوتا شد! داداشم گفت از روحت هم عکس گرفتی.
بعد حوصلمون سر رفت و رفتیم از ماه عکس بگیریم. وقتی که هیچ نور مصنوعی توی آسمان نباشه ماه و ستاره ها خیلی بهتر دیده میشن و منظره خیلی قشنگی بود.

بعضی از نقاط سفید که فکر می کردیم ستاره هستند حرکت می کردند، من اول با لحن طنز گفتم ufo! ولی بعد متوجه شدیم که به احتمال زیاد ماهواره هستند.

وقتی که شطرنج بازی کنی می فهمی که چقدر به زندگی ما شبیهه:
یه تصمیم اشتباه بهای سنگینی داره. اگه مراقب نباشی راحت گول می خوری و می بازی. مهم تر از هر چیزی قبل از هر تصمیم باید خوب فکر کنی و بعد دست به کار بشی. نقطه ضعف به جا نذاری و نقشه و اهدافت رو به حریف های زندگیت لو ندی!

بعضی از همکلاسی هام ترم تابستان برداشتن، حتی نسبت به اونها هم احساس عقب افتادن می کنم.

سوال خوبیه. شاید عجیب به نظر بیاد ولی فکر می کنم این به عادته که گاهی به نتایج خوب منجر شده. من با فکر کردن به اینکه از دیگران عقب افتادم و باید برای خودم دنبال راه چاره باشم پیشرفت کردم. در نتیجه مغز من به دلیل اینکه در موارد کمی به موفقیت رسیده این نگرانی رو به همه موقعیت ها تعمیم میده.