اینکه چطور آدم ها رو میشناسه برام عجیبه. به اینکه گاهی حرفهای خودم رو با جملات دیگه برام تکرار می کنه عادت کردم و به این نتیجه رسیدم فقط یه ابر دیتا هست نه موجودی که برای خودش عقل و توانایی تفکر داشته باشه.

شاید هم اینکه ما فکر می کنیم ما رو میشناسه صرفا یه توهمه و این یه نتیجه گیری کوتاه از بحث هایی که باهاش کردیم هست.

مصر، دلم می خواد اهرام مصر رو ببینم و اگر میشه با راهنمای تور داخلشون رو ببینم.

اگر روزی ۴۰ صفحه بخونم به موقع تموم میشه 💔

کتاب‌هایی که دلم می خواد در آینده بخونم.

ولی اگر از منِ ۱۳ ساله می پرسیدین قطعا می گفتم لندن. فکر می کردم اکثریت بلوند و زیبان، خیابان ها تمیز و معماری ساختمان ها فانتزیه، هفته ای چند روز بارون میاد و مردم کت های بلند و کراوات و خانم ها لباس های پینترستی طور می پوشن و توی کافه کتاب می خونن. حداقل برای مدتی از زمان شاید اینطور بود ولی الان مطمئنم الان دیگه اینطور نیست و پر از مهاجره:

دارم سریال institue رو دنبال می کنم، تا الان چهار قسمت ازش منتشر شده و راضی ام. ژانرش رازآلود هست، کسی خواست با هم ببینم می تونه شروع کنه چون همه قسمت هاش منتشر نشدن وقتمون تلف نمیشه چون... وسوسه نمیشیم یه روزه تمومش کنیم و برای هر قسمت باید صبر کنیم.
من اینطوری سریال دیدن رو ترجیح میدم تا دیدن سریال هایی که همه قسمت هاش منتشر شده.

مغز ما دنبال راهی هست تا ما رو از استرس خلاص کنه و کاری می کنه که کمتر درگیر اون مسئله استرس زا باشیم. مثال:
چند روز آینده امتحان داری ولی حتی تماشا کردن یه مستند حوصله سر بر یا تبلیغات تلویزیون که در حالت عادی حتی یه ثانیه هم براشون وقت صرف نمی کردی جذاب به نظر می رسن و به طرز عجیبی دلت می خواد بشینی و تماشا کنی. چرا؟ چون حتی برای چند دقیقه ذهنت رو از امتحان منحرف می کنه و بدنت کورتیزول کمتری ترشح می کنه، این برای مغزت که فقط شرایط درونی بدنت براش مهمه یه برد محسوب میشه ولی برای تو که امتحان داری نه.

وقت و انرژی که برای بافتن بوک مارکی که یه چشمش کوره هدر رفت <<

بوکمارکت کور نیست که،داره چشمک میزنه:))

مرسی 😭

به نظرم حساس ترین دوره ای که شخصیت ما رو شکل میده دبستانه. معلم دبستان بچه ها باید خیلی با دقت انتخاب بشه. اون احساس ناکافی بودنی که ما توی بزرگسالی تجربه می کنیم ممکنه ریشه اش برگرده به رفتاری که معلم دبستان با ما داشته.

کلاس سوم بودم، یه همکلاسی داشتم که سوگلی معلم بود. معلم هیچ کسی رو جز اون تشویق نمی کرد و بچه های دیگه هر کاری می کردن بازم معلم اون رو دوست داشت و فقط به اون توجه می کرد. یه روز معلم همه ما رو از کلاس بیرون کرد تا به اون یاد بده وقتی از اداره امدن چی بگه. این معلم می تونست به ما بگه که اون روز اصلا مدرسه نیایم ولی خیلی راحت به خاطر پنج دقیقه بازرسی اداره ما رو یه روز کامل از کلاس بیرون کرد و فقط اون پرنسس خانم توی کلاس بود. اون خستگی، توی سالن چرخیدن های الکی، انتظار های طولانی و تبعیض معلم زندگیم رو به بعد و قبل از اون روز تقسیم کرد.
#خاطره

تقریبا ۹۹.۹٪ معلم ها یه سوگلی دارن. توی دوره متوسط اول و دوم برامون مهم نیست و ممکنه سوژه شوخی هامون بشه ولی توی دوره دبستان بچه ها خیلی تحت تاثیر قرار می گیرن. تصور کن بچه ای که باید به مدرسه علاقمند بشه و تشویق بشه تا درس بخونه، تا با بزرگتر ها ارتباط بگیره و ریشه های اعتماد به نفسش رو بسازه میبینه که معلم فقط به یکی توجه خاص می کنه، اون بچه با خودش چی میگه؟! "من به اندازه کافی خوب نیستم."

منم هیچ وقت بچه محبوبی حتی برا دوسا صیمیم نبودم الان۲ سال ک درسم تموم شده کسی پیام نداد من دادم ها اونا جواب ندادن

من هم موقعیت مشابهی رو تجربه می کنم. البته چیزی که فهمیدم اینکه اگر کسی برای مدتی خوب باهات برخورد کرد بیشتر به خاطر سرگرمی و رفع تنهایی خودشه، می دونی مردم فقط به خودشون و مشکلاتشون فکر می کنن و فقط وقتی بهت رجوع می کنن که بهت نیاز داشته باشن.

البته هدف من این نیست که کلا دوستی رو بی ارزش جلوه بدم. بله تو با یکی دوست میشی چون بهش نیاز داری، حالا یا برای کمک گرفتن یا رفع تنهاییت، برای داشتن یه هم صحبت و... فقط باید بدونی اگر روزی دوستت احساس کرد که بهت نیازی نداره یا حتی خودت دیدی که اونقدر مشغول هستی که دیگه وقت کافی براش نداری طبیعیه که ارتباطتون قطع بشه.