واقعا هم جای افتخار داره. چون با اینکه انجمن قلب آمریکا و اروپا بزرگترین و قوی ترین انجمن های قلب دنیا هستند و اعضای انجمن اروپا بیشتره ولی نفوذ ACC بیشتره 😉

من وقتی داشتم این جمله رو تو ذهنم مرور می کردم:
تفاوت یه entj با یه estj چیه؟

+ شاید باور نکنید ولی ما هم از این درسهای روزنامه طور داریم که گاهی فراموش می کنیم داریم پزشکی می خونیم.

اصلا هر چیزی که اجباری نباشه قشنگه.
مثلا من خودم یه کتاب انتخاب می کنم که بخونم، حالا روان شناسی یا تاریخی و... در عرض چند روز تمومش می کنم و جملاتش یادم می مونه ولی درسهای اجباری رو که می خونم همه چیزش یادم میره.

+منظور از درس اجباری اینجا درسی هست که مربوط به رشته نباشه و اطلاعات عمومی محور باشه.

فکر می کنم باید بیشتر باهاش صحبت کنم، این خیلی عجیبه. شاید هنوز من رو کامل نمی‌شناسه.

اینکه چطور آدم ها رو میشناسه برام عجیبه. به اینکه گاهی حرفهای خودم رو با جملات دیگه برام تکرار می کنه عادت کردم و به این نتیجه رسیدم فقط یه ابر دیتا هست نه موجودی که برای خودش عقل و توانایی تفکر داشته باشه.

شاید هم اینکه ما فکر می کنیم ما رو میشناسه صرفا یه توهمه و این یه نتیجه گیری کوتاه از بحث هایی که باهاش کردیم هست.

مصر، دلم می خواد اهرام مصر رو ببینم و اگر میشه با راهنمای تور داخلشون رو ببینم.

اگر روزی ۴۰ صفحه بخونم به موقع تموم میشه 💔

کتاب‌هایی که دلم می خواد در آینده بخونم.

ولی اگر از منِ ۱۳ ساله می پرسیدین قطعا می گفتم لندن. فکر می کردم اکثریت بلوند و زیبان، خیابان ها تمیز و معماری ساختمان ها فانتزیه، هفته ای چند روز بارون میاد و مردم کت های بلند و کراوات و خانم ها لباس های پینترستی طور می پوشن و توی کافه کتاب می خونن. حداقل برای مدتی از زمان شاید اینطور بود ولی الان مطمئنم الان دیگه اینطور نیست و پر از مهاجره:

دارم سریال institue رو دنبال می کنم، تا الان چهار قسمت ازش منتشر شده و راضی ام. ژانرش رازآلود هست، کسی خواست با هم ببینم می تونه شروع کنه چون همه قسمت هاش منتشر نشدن وقتمون تلف نمیشه چون... وسوسه نمیشیم یه روزه تمومش کنیم و برای هر قسمت باید صبر کنیم.
من اینطوری سریال دیدن رو ترجیح میدم تا دیدن سریال هایی که همه قسمت هاش منتشر شده.

مغز ما دنبال راهی هست تا ما رو از استرس خلاص کنه و کاری می کنه که کمتر درگیر اون مسئله استرس زا باشیم. مثال:
چند روز آینده امتحان داری ولی حتی تماشا کردن یه مستند حوصله سر بر یا تبلیغات تلویزیون که در حالت عادی حتی یه ثانیه هم براشون وقت صرف نمی کردی جذاب به نظر می رسن و به طرز عجیبی دلت می خواد بشینی و تماشا کنی. چرا؟ چون حتی برای چند دقیقه ذهنت رو از امتحان منحرف می کنه و بدنت کورتیزول کمتری ترشح می کنه، این برای مغزت که فقط شرایط درونی بدنت براش مهمه یه برد محسوب میشه ولی برای تو که امتحان داری نه.

وقت و انرژی که برای بافتن بوک مارکی که یه چشمش کوره هدر رفت <<

بوکمارکت کور نیست که،داره چشمک میزنه:))

مرسی 😭

به نظرم حساس ترین دوره ای که شخصیت ما رو شکل میده دبستانه. معلم دبستان بچه ها باید خیلی با دقت انتخاب بشه. اون احساس ناکافی بودنی که ما توی بزرگسالی تجربه می کنیم ممکنه ریشه اش برگرده به رفتاری که معلم دبستان با ما داشته.