توی دنیای موازی آرزو دارم اینجوری برم دانشگاه:

برنده نشدم. حتی نفر سوم هم نشدم، ارزشش رو نداشت 😀

دیروز بعد از اینکه متوجه شدم برنده نشدم بازم با خودم فکر کردم. من تلاش کردم ولی موفق نشدم، این وضعیت یه جورایی من رو به یاد گذشته انداخت. تلاش هایی که به ثمر نرسیدن ولی بعد به این فکر کردم که بله درسته که همیشه تلاش های ما به اون نتیجه دلخواهمون ختم نمیشه ولی بهتر از اینکه اصلا تلاش نکنیم. می دونی اگر راه های مختلف رو امتحان نکنی، اگر ریسک نکنی، اگر تلاش نکنی پشیمونی بدتری رو تجربه می کنی تا اینکه شکست بخوری.
با خودم گفتم درسته دو سه روز روی اون پوستر وقت تلف کردم ولی خب بالاخره شانسم رو امتحان کردم، شاید میشد...

در جواب به این:
خیلی زیبا بود خواستم اینجا بمونه✨

خواهرم امتحان ورودی تیزهوشان و نمونه دولتی رو دیروز داد و بالاخره می تونیم بریم مسافرت...
به احتمال زیاد فردا بریم و من به مدت حدودا یک هفته در دسترس نیستم. چون قراره گوشیم توی گلدان کوچیک دفن کنم و همراه خودم نمی برم.

چرا گوشیم رو نمی برم؟
1. چون دوستی ندارم و هیچ کس بهم پیام نمیده و زنگ نمیزنه. مطمئنم تلفن کسی رو قرار نیست از دست بدم یا اینکه دیر جواب یه پیام رو بدم.
2. من خاطرات بدی از گم کردن وسایل ارزشمندم توی مسافرت دارم. خاطرات خیلی خیلی بدی! مثل کفش های عروسکی قشنگم وقتی 8 سالم بود توی یه چاه 5 متری افتادن و هیچ کس تلاش نکرد اونها بیرون بیاره با اینکه می دونستند من چقدر اونها رو دوست داشتم و از دست دادنشون چقدر روی من تاثیر داره. خلاصه کلی براشون گریه کردم و گاهی خواب افتادن توی یه چاه 10 متری میبینم. یا گم شدن گوشواره های آویزدار قشنگم و...

چرا توی گلدان؟ چون من همیشه بدترین احتمال رو تصور می کنم، حداقل می دونم به عقل جن هم نمی رسه یه گوشی توی یه گلدون کوچیک گوشه پنجره دفن شده.

من برگشتم. با اینکه گفته بودم یک هفته نیستم ولی خیلی ها رفتید یا ناشناس دادید.
مرسی که به پیام های چنل توجه می کنید

میبینم خیلی ها کنکور دادید و آزاد شدین ولی من ۲۶ روز دیگه امتحان دارم :))

ما معمولا شهریور مسافرت میریم و به خاطر امتحانات من مجبور شدیم تیر ماه بریم و این به افتضاح ترین سفر تبدیل شد. واقعا هوا گرم بود و اصلا خوش نگذشت...

چند روز خونه یکی از اعضای فامیل بودیم که موقع رفتن خونه اش رو مثل روز اول تمیز کردیم. ولی از ۷ روزی که بودیم ۳ روز مریض بودیم، یه ویروس عجیب همه جا پخش شده و ما یهو مریض شدیم.

بچه ها در این رابطه می خواستم صحبت کنم:
دانشگاه برخلاف مدرسه جایی با تنوع فرهنگی و سنی هست. جای تعجبی نداره که بغل دستی شما از شما چند سال بزرگتر یا کوچیکتر باشه. بعضی افراد وقتی که میبینن از همه کوچیکترند یه سری توقعات عجیب یا رفتارهای بچگانه نشون میدن یا بعضی از کسایی که بزرگترند لحن دستوری دارند و می خوان توی هر بحثی دخالت کنند انگار حلال مشکلات اند و این مهارت شماست که بتونید با همه کنار بیاید‌. اول اینکه سعی کنید سنتون رو به هر کسی نگید. من از یکی فقط ۲ سال بزرگترم ولی جوری باهام رفتار می کنه انگار ۱۰ سال ازش بزرگترم. دوم اینکه سعی کنید سنتون رو مبنای رفتارتون قرار ندین، حالا چون بزرگتر یا کوچیکترید دلیل نمیشه رفتار خاص و متفاوتی نشون بدین تا همه بدونن شما متفاوت هستید، برعکس این رفتار ها باعث میشه از چشم اکثریت بیفتید.
با همه رفتار دوستانه داشته باشید، حتی اگر از کسی متنفر هستید بازم یه دوستی سطحی از خودتون نشون بدید که دانشگاه جای دراماهای بی جهت نیست.

بازم هر سوالی در مورد دانشگاه داشتید از من بپرسید باهم در موردش صحبت می کنیم.

از هوش مصنوعی پرسیدم چطور فرازمینی هایی که وجود دارند ما رو پیدا نمی کنند. در جواب بهم کتاب dark forest رو معرفی کرد و گفت یکی از تئوری ها اینکه فضا شبیه یه جنگل ترسناکه و اونها نمی خوان کسی وجودشون رو متوجه بشه چون ممکنه برای خودشون خطرناک باشه. طبق این رمان اگر فضا یه جای خطرناک باشه ما باید برای زنده موندن در خفا زندگی کنیم و اگر تمدنی متوجه حضور ما بشه ممکنه سعی کنه که ما رو نابود کنه.