می دونید سریال جدید HBO بازم قراره هری پاتر و کتابها رو پوشش بده. کاش باز از رولینگ استفاده می کردند و این بار سریال رو خیلی گسترده تر از کتابها می ساختند. مثلا در مورد گروه های دیگه شخصیت های جدید و معلم ها و چالش های جدید.

فکر می کنم داشتن دوست های خوب کمک می کنه تا روز های سخت بهتر و سریعتر بگذرند.
برای مدت کوتاهی آدم هایی سر راهم سبز شدن تا این احساس رو تجربه کنم ولی پایدار نبودن. برعکس، از اینکه از زندگیم رفتن بیشتر ناراحتم می کنه.

من بعد از اینکه دیدم اون کتاب خفنی که پیدا کردم و می خواستم بخونم ۸۸۷ صفحه هست و نسخه فیزیکی نداره:

به نظر من بزرگ ترین درد روحی و روانی دیدن موفقیت بقیه هست در حالی که خودت شکست خورده باشی. اینقدر به اعتماد به نفس ضربه می زنه که چندتا موفقیت بعدش هم به راحتی نمی تونن اون اعتماد به نفس سابق رو بهت برگردونن

بهت میگن "تو بالاخره رسیدی! بالاخره تونستی!" ولی تو در جواب میگی: "بالاخره؟ بهتر نبود همون اول می رسیدم؟ من که از فلانی عقب افتادم و..."
متاسفانه ما دست از مقایسه کردن خودمون با دیگران بر نمی داریم.

توی دنیای موازی آرزو دارم اینجوری برم دانشگاه:

برنده نشدم. حتی نفر سوم هم نشدم، ارزشش رو نداشت 😀

دیروز بعد از اینکه متوجه شدم برنده نشدم بازم با خودم فکر کردم. من تلاش کردم ولی موفق نشدم، این وضعیت یه جورایی من رو به یاد گذشته انداخت. تلاش هایی که به ثمر نرسیدن ولی بعد به این فکر کردم که بله درسته که همیشه تلاش های ما به اون نتیجه دلخواهمون ختم نمیشه ولی بهتر از اینکه اصلا تلاش نکنیم. می دونی اگر راه های مختلف رو امتحان نکنی، اگر ریسک نکنی، اگر تلاش نکنی پشیمونی بدتری رو تجربه می کنی تا اینکه شکست بخوری.
با خودم گفتم درسته دو سه روز روی اون پوستر وقت تلف کردم ولی خب بالاخره شانسم رو امتحان کردم، شاید میشد...

در جواب به این:
خیلی زیبا بود خواستم اینجا بمونه✨

خواهرم امتحان ورودی تیزهوشان و نمونه دولتی رو دیروز داد و بالاخره می تونیم بریم مسافرت...
به احتمال زیاد فردا بریم و من به مدت حدودا یک هفته در دسترس نیستم. چون قراره گوشیم توی گلدان کوچیک دفن کنم و همراه خودم نمی برم.

چرا گوشیم رو نمی برم؟
1. چون دوستی ندارم و هیچ کس بهم پیام نمیده و زنگ نمیزنه. مطمئنم تلفن کسی رو قرار نیست از دست بدم یا اینکه دیر جواب یه پیام رو بدم.
2. من خاطرات بدی از گم کردن وسایل ارزشمندم توی مسافرت دارم. خاطرات خیلی خیلی بدی! مثل کفش های عروسکی قشنگم وقتی 8 سالم بود توی یه چاه 5 متری افتادن و هیچ کس تلاش نکرد اونها بیرون بیاره با اینکه می دونستند من چقدر اونها رو دوست داشتم و از دست دادنشون چقدر روی من تاثیر داره. خلاصه کلی براشون گریه کردم و گاهی خواب افتادن توی یه چاه 10 متری میبینم. یا گم شدن گوشواره های آویزدار قشنگم و...

چرا توی گلدان؟ چون من همیشه بدترین احتمال رو تصور می کنم، حداقل می دونم به عقل جن هم نمی رسه یه گوشی توی یه گلدون کوچیک گوشه پنجره دفن شده.