فقط جوری که مردم دارن خرید می کنن که انگار قراره قحطی بیاد TT

داره شبیه فیلم های ترسناک میشه، دیگه نمی تونم 😭

دیشب تا ۱:۳۰ نتونستم بخوابم. توی سکوت شب غرق شده بودم. از طرفی صدای ضعیف گریه بچه طبقه سوم آپارتمان روبرو رو می شنیدم. از طرف دیگه هم صدای عبور ماشین های توی خیابان. صدای گریه بچه بعد از مدت کوتاهی قطع شد ولی صدای ماشین ها هنوز بود‌. با خودم فکر می کردم ممکنه مردم عادی هستند که اصلا جنگ براشون مهم نیست و طبق معمول تا دیر وقت بیرون اند یا نکنه کسایی هستند که دارن به اینجا پناه میارن؟! خلاصه که امیدوار بودم چیز دیگه ای این سکوت رو نشکنه...

و این دو جمله این آهنگ توی ذهنم پلی میشد:

Kiss your perfect day goodbye
Because the world is on fire

🎧 1:06

دیشب به امتحان ها هم فکر می کردم، از این ۸ تای باقی مونده ۴ تاش سخته و بهم استرس وارد می کنه. با خودم می گفتم الان وقت مناسبی برای استرس امتحان داشتن نیست واقعا مردم پنیک کردن و دارن غذای کنسرو شده می خرن، یه عده خونشون منفجر شده، یه عده عزیزی رو از دست دادن اخه چرا من دارم به امتحان فکر می کنم؟؟
امروز صبح دیدم امتحانات ما هم به تعویق افتاد. بالاخره واحدی هست که باید پاس بشه و باید براش خوند. می دونید ترس جدید من چیه؟ اینکه حالا شرایط آروم شد بیان همه رو پشت سر هم بزارن، البته حق هم دارن نمیشه کل تابستون رو امتحان داد.

کاش قبل از جنگ امتحانات من تموم شده بود، اون وقت می تونستم مثل بقیه فقط به جنگ فکر کنم. می دونم شاید فکر کنید افکارم احمقانه است ولی وقتی برای فقط یک درس از ۳۰۰ صفحه فقط ۶۰ تاش خوندم....

"بابا الان همه جا آشوبه، دانشگاه ها امتحانات رو لغو کردن. می ترسی از کی عقب بیفتی؟؟ دانشگاه تهران هم تعطیله 😭"

آره می دونم... در همین موقعیت همکلاسی های من به روایت تصویر:

قهرمان های واقعی اولویتشون دیگرانه حتی توی شرایطی که اولویت با خانوادست 💔

تصور کن شاید هر لحظه هزاربار توی ذهنشون تکرار می کنن "شغلم یا خانواده ام؟ خب من خودم انتخاب کردم که حافظ جان مردمم باشم، این وظیفه منه ولی... دلم با خانواده ام هست. اگر وقتی که من نباشم به من نیاز پیدا کنند چی؟ اگر از دستشون بدم چی؟"
و این بار اولی نیست که این اتفاق میفته، زمان کرونا هم اینطور شده بود‌.

کار های بزرگ، کارهایی که هر کسی لیاقت و توانایی انجامشون رو نداره با فداکاری های سنگین و مسئولیت های بزرگ همراه هستند. "معمولی" بودن و زندگی راحت و بی دغدغه داشتن افتخار نیست عزیزان.
بزرگ بودن و کارهای خارق‌العاده و سخت انجام دادن افتخاره!

کسی که نمیتونه چیزیو فدا کنه،نمیتونه چیزیو نجات بده :)Attack on titan-
لازمه ی قهرمان بودن،اینه که فدا کنی یا خودتو یا مهم ترین چیزی که داری...

می دونم به تعویق افتادن خیلی بده. من هم با خودم میگم ای کاش امتحاناتم تموم شده بود و الان راحت بودم. واقعا شرایط سختی هست بچه ها ولی اصلا نگران نباشید، اگر برای شما سخته برای بقیه هم سخته و اصلا تنها نیستید. الان هر چی امتحان هست چه کنکور چه امتحانات دانشگاه همه به تعویق افتادن و ما داریم توی ابهام و استرس سیر می کنم.

ابهام برای اینکه ما اصلا نمی دونیم قراره چی بشه، مثلا آمدیم و فردا جنگ تموم شد و یا اینکه یک سال طول کشید یا... اصلا هیچی نمی دونیم حتی اون کسایی که امتحانات رو تعویق انداختن نمی دونن تا کی قراره به تعویق بیفته و تاریخ دقیقی نمیدن!
فقط باید امیدوار باشیم که به خیر بگذره 💔

من هم قبل از اینکه پزشکی بخونم از خودم می پرسیدم "فیزیک که دیگه به کارم نمیاد." ولی حالا این شما و این هم همودینامیک:

همودینامیک بچه فیزیک و زیست شناسیه 👶

حالا شاید بگید درست نیست بگم "زیست شناسی" اولش می خواستم بگم فیزیولوژی ولی خب همودینامیک شاخه ای از فیزیولوژی هست و مستقل نیست و درست نیست بگیم ترکیبی از یه شاخه جزئی تر با یه شاخه کلی مثل فیزیک برای همین یه شاخه کلی تر مثل زیست شناسی رو انتخاب کردم.

این شما و این هم قوی مریض و جنگ زده:
+ عمه ام برام یادگاری بافته.