بچه ها چرا اشتباه متوجه میشید TT
من نمیگم به اون قاتل مهربانی کنید. اون یه اعدام ساده هم براش کمه! باید به بدترین شکل مجازات بشه تا درس عبرتی بشه برای بقیه. منظورم کلی بود TT

در ادامه مبحث سلول های بنیادی رسیدم به بوجود آوردن یک انسان کامل فقط با یک اووسیت و بدون نیاز به هیچ اسپرم!
چطوری ؟
اسم این کار هست SCNT یعنی انتقال هسته یه سلول پیکری به یه اووسیت و اووسیت ۴ فاکتور خاص داره که بقیه سلول ها ندارند و به کمک اونها می تونه به یه موجود کامل تبدیل بشه‌.

آیا موفقیت آمیز بوده؟ بله، نمونه اش گوسفند دالی!

بچه ها دلیل اینکه من نظر سنجی های علمی-اخلاقی میزارم برای اینکه دوست دارم ذهن شما رو با سوالاتی که ذهن خودم رو درگیر کردن درگیر کنم 💁‍♀

قبلا (کنکور و قبلش...) میزان درس خوندنم رو با تعداد خودکار ها و پاکن ها و مداد هایی که تموم میشد می سنجیدم، الان با تعداد صفحه هایی که در ساعت می خونم TT

دیشب به خودم استراحت دادم و little women رو دیدم. تا حالا هیچ فیلمی اینقدر روحم رو لمس نکرده بود.

کاش زمان می ایستاد و میشد به یه دنیای موازی این شکلی پناه برد.

جلّ الخالق 😳

نتیجه گیری باحالی بود 🔥
ولی این مسئله اینجا توجیه نمیشه. اینجا بحث میکروکایمریسم (سلول های اندک) هست که بین نوزاد اول و دوم مشترکه، علاوه بر اینکه باز دو نوزاد از یک پدر و مادر اند و ژن های مشترک بیشتری دارند. اینجا فرض بر اینکه سلولی هایی بینشون مشترکه که کل محتوای ژنیشون یکیه نه فقط بخشیشون ولی بازم تعدادشون اونقدر نیست که باعث ایجاد صفات بشه...

اول که ریکشن من اینکه "وای بالاخره سریال ها و فیلم هایی که دیدم بی فایده نبودن." بعد با استفاده از مهارت هایی که یادگرفتم اول یه جای مخفی پیدا می کنم و بعد مهمات و غذا جور می کنم و اگر فرد مناسبی پیدا کردم به گروهم اضافه اش می کنم و... مهم ترین ویژگی من محتاط بودنم هست و خیلی از خطر فرار می کنم و مشکل اعتماد کردن هم دارم پس حتی به اعضای گروه خودم هم راحت اعتماد نمی کنم، پس با احتساب همه اینها احتمال اینکه تا آخرش زنده بمونم زیاده و تنها در صورتی میمیرم که یکی از اعضای گروه بهت خیانت کنه یا اینکه دیگه نتونم غذا پیدا کنم.

حالا اینکه بگم تا آخرش به احتمال زیاد زنده می مونم یه نتیجه گیری بچگانه است. اینجاها شانس هم خیلییی نقش داره...

داشتم حساب و کتاب می کردم امتحان فردا که تموم شد، فقط ۸ تای دیگه می مونه و گفتم خداروشکر

"چرا پیوی خانواده رو دیر جواب میدی بی ادب؟ 😕👎👎"

- محتوایی که ۶ صبح برام می فرستن:

دیفالت همه مامانها 😭

"از این به بعد"
عبارتی که ازش متنفرم. همیشه باید اتفاقی بیفته، اشتباه جبران ناپذیری رخ بده، چیزی رو از دست بدیم تا رفتارمون رو تغییر بدیم. یه سری چیزها بدیهی هستند، یعنی قبل از اینکه فاجعه ای رخ بده پیش بینی کردن عواقبش امکان پذیره پس چرا منتظریم؟ چرا منتظریم تا ضرر کنیم بعد کار درست رو انجام بدیم. چرا؟