این مسئله واقعا نیاز به یادآوری داشت.
می دونید بچه ها خوشحالم که شما رو دارم.

پیام های قشنگتون تا ابد یادم می مونه.

پلن جدید: خریدن کفش ماری جین.
(البته اگر سایز پاهام رو پیدا کردم...)

- برای تولدت داری میری پاریس، امیدوارم حسابی بهت خوش بگذره عزیزم. من یکم فرانسوی بلدم کمک خواستی روم حساب کن. راستی اگر من جای تو بودم جشنواره eurovision امسال رو از نزدیک میدیدم. فرصت خیلی خوبی داشتی!
+ چی هست اصلا؟
- یعنی نمی دونی؟
+ بیلبورد هاش رو دیدم ولی نه نمی دونم، چیه؟ ...
(برای همینه که تو اروپایی و من ایرانم، دنیا یه پارادوکس عجیبه :)

امروز دو تا چیز متضاد دیدم.
یکی که ازدواج کرده و در حسرت پزشکی هست و دیگری دانشجوی پزشکی که فکر می کنه از کسایی که ازدواج کردن عقب افتاده...

ذات آدمیزاد سیری ناپذیره و همیشه دنبال رسیدن به یه هدفه که کاملا طبیعیه ولی خب مسئله اولویت های ماست که ما رو از هم متمایز می کنه. اولویت های ما چطور شکل می گیرن و از کجا میان؟ از طرز نگرشی که داریم.

امتحاناتی که خط زدم رو اوایل ترم قبل از عید خونده بودم ولی بقیه که هنوز خط زده نشدن چی؟ اونها (متاسفانه) وقتی که داشتن تازه تدریس میشدن ما داشتیم امتحانات دسته اول رو می دادیم‌. الان هنوز هم در حال تدریس اند و تموم نشدن و ما عملا هیچ فرجه ای قبل از دسته دوم امتحانات نداریم. دیگه همین هفته های باقی مانده، همین ساعت ها و روزهای اندک فرصت ها... رو باید دریابیم.

مثلا فرض کن:
یه روز ساعت ۱۲ ظهر امتحان آناتومی قلب داری ولی ساعت ۸ تا ۱۰ صبح همون روز کلاس فیزیولوژی قلب داری و دوباره ۱۰ تا ۱۲ کلاس اندیشه اسلامی داری... قطعا اینقدر استرس امتحان داری که سر کلاس هم یاد نمیگیری یا سعی می کنی کلاس رو بپیچونی بری کتابخونه آناتومی بخونی و وقتی که حالا امتحان فیزیولوژی قلب داری و از خودت می پرسی "چرا من این درس رو خوب یادنگرفتم؟" یادت میاد که وقتی که داشت تدریس میشد تو امتحان درسهای دیگه رو داشتی.

Your birthday is in 150 days

باید توی این ۱۵۰ روز باقی مونده تا مرحله بعد، تجربیات متفاوتی بدست بیارم تا بتونم به طور قطع بگم که نسبت به مرحله قبل متمایز بوده.

فیزیولوژی فضا!
چه مبحث جدید و جالبی! تصور کنید ایلان ماسک واقعا موفق شه تا شرایط زندگی آدم ها توی سیاره دیگه فراهم کنه اون وقت به یه شاخه پزشکی جدید که "فیزیولوژی فضا" هست نیاز داریم.

در گذشته دور یک نمونه ادرار به دو پزشک داده شد تا دیابتی بودن بیمار رو تشخیص دهند:

پزشک اول بعد از مزه مزه کردن قطره ای از ادرار بیمار گفت: این ادرار کمی شیرین است، گمان می کنم که او دیابت دارد.

پزشک دوم که باهوش بود (😎) مقداری از آن ادرار را در یک متری لانه مورچه ها ریخت و بعد از مدتی دید که مورچه ها تغییر مسیر داده و در آنجا جمع شده اند. سپس نتیجه گرفت که در ادرار قند وجود دارد و بیمار دیابت دارد.

بازم از نیمه شب گذشته و من و جن اتاقم در حال بحث سر اینکه چطور نارسایی قلبی باعث افزایش غلظت ادرار میشه‌ هستیم...