سلام، هیچ ایرادی نداره. اولا به خاطر موارد کوچیک عذرخواهی نکن. (عذرخواهی زیاد کردن نشونه ضعف اعتماد به نفسه)
در این موارد از دیگران زیاد مشورت نگیر، چرا؟ چون هر کسی با توجه به تجربه خودش، شخصیت و توانایی های خودش نظر میده و آیا آدم ها مثل همن؟ آیا اون شما رو میشناسه؟ و چنین صحبت هایی تاثیر خیلی عمیقی روی آدم میزاره، روی روحیاتت، هدفت و تصمیمات آیندت و... حالا من اگر حرف های انگیزشی مثبت بزنم یا حرف های منفی بزنم و بگم "نه بابا ارزش نداره." تو به حرف من عمل می کنی؟ بدون اینکه به خواسته درونی خودت، توانایی ها و خواسته های خودت توجه کنی؟
من چطور خودم رو پیدا کردم؟
من نتیجه اشتباهم رو دیدم عزیزم، من آینده ای که با اشتباهاتم بوجود آورده بودم رو تجربه کردم و از خودم پرسیدم "من این رو از زندگی می خواستم؟ معلومه که نه." اون وقت درد و حسرتش من رو نابود کرد و این چیزی بود که من رو تغییر داد. به همین سادگی! این آینده قابل پیش بینی نبود؟! معلومه که بود ولی می دونی انگار ما آدم ها گاهی منتظریم چیزی رو تجربه کنیم و تغییر کنیم و بعد به هدفمون برسیم. یکی سال اول می رسه یکی بعد از چند سال. مهم اینکه تهش به اون چیزی برسی که برای زندگی آینده ات می خوای.

می دونید من واقعا انتظاراتم رو پایین اوردم. می دونم و درک می کنم که همه مردم مشکلات خودشون رو دارن و باید نگران زندگی و دغدغه های خودشون باشن ولی گاهی اوقات آدم واقعا از زندگی چیزی نمی خواد به جز اینکه این افکار حتی به اندازه یک ثانیه به ذهن نزدیک ترین افراد زندگیش خطور کنه! نمی خواد نگران من باشن، فقط یه ثانیه به این مسائل فکر کنن و درکم کنن، با خودشون بگن:

می دونم بچگی نکردی، وقتی که دختر بچه های دیگه توی شهربازی بازی می کردن تو ۱۲ سالگیت رو صرف تست زدن برای آزمون تیزهوشان کردی. می دونم سالهاست که تمام دنیات به کتاب هات و اتاقت محدود شده و کسی تو رو مجبور نکرده و خودت فداکاری کردی. تو فداکاری کردی که زندگی آینده ات رو وقف نجات دادن ادم ها کنی. آدم هایی که شاید هیچ وقت نشناسی و هیچ وقت قرار نیست برات دل بسوزونن. تو می دونستی که چقدر قراره این آینده ای که انتخاب کردی سخت باشه، ممکنه به تو آسیب بزنه ولی تو این رو با وجود همه این جنبه ها انتخاب کردی. می دونم تو هم مثل آدم های دیگه نیازهایی داری، نیاز داری آزاد باشی و تفریح کنی ولی تو از همه تفریحات و شادی هات گذشتی. بعد از هر امتحان یه امتحان جدید دیگه داری. می دونم انجام دادن کوچیک ترین تفریحت که فیلم دیدن یا کتاب خوندنه بهت عذاب وجدان میده. می دونم سعی داری پزشک خوبی باشی و دیگران رو در اولویت قرار دادی نه خودت. می دونم شب و روزت با استرس می گذره، می دونم تنهایی و دوستی نداری. می دونم دلت می خواد دنیا رو بگردی و شاد باشی ولی نمی تونی، چون سال‌های زیادی از زندگیت رو باید فقط به محدود شدن به اتاقت و کتاب هات بگذرونی و نمی تونی.

به خاطر تصمیماتت و انتخاب هات بهت احترام می گذارم و نمی خوام دغدغه و استرس جدیدی اضافه کنم.

خب... این سوال خیلی خوبیه و تاحالا بهش فکر نکرده بودم. اول یه لیست از اتفاقاتی که برام افتاد می نویسم تا شما هم خودتون رو جای من فرض کنید:
>کنکور 1400: شکست
>کنکور 1401: قبول شدن توی رشته ای که ازش متنفر بودم
+خوندن یه ترم دانشگاه و ترم دوم نصف واحد ها رو برداشتن برای سبک کردن برنامه و خوندن برای کنکور
>کنکور 1402: شکست و همچنین عقب افتادن زیاد از همکلاسی های دانشگاه
+فکر کردن های زیاد در مورد ادامه مسیر و گیر افتادن توی دوراهی ادامه دادن اون رشته یا بیخیال شدنش
تصمیم نهایی: یک ترم مرخصی گرفتن و خوندن برای کنکور
نتیجه مرخصی: عالی
تصمیم جدید: انصراف از رشته(پرداخت 48 میلیون خسارت به دانشگاه)تمرکز روی کنکور
>کنکور 1403: موفقیت
خب حالا طبق فرض شما اگر من باز هم شکست می خوردم، آیا باز هم کنکور می دادم؟
راستش رو بخواید مطمئن نیستم. من خیلی آسیب دیدم. تابستان 402 که نتایج کنکور 402 امد به معنای واقعی بدترین تابستان عمرم بود. خیلی به چگونگی ادامه زندگیم فکر کردم. اینکه از این دنیا چی می خوام؟ من قراره کی باشم و هدفم واقعا چیه؟ یه درد سنگین توی سینه ام احساس می کردم. متن های زیادی در مورد ادامه دادن رویایی که داره روح و ذهنم رو می بلعه خوندم و همشون می گفتن "تسلیم شو، برو دنبال یه رویا و هدف دیگه... خودت مهم تری. تا کی آسیب؟ تا کی تحمل؟" ولی می دونی به چی فکر کردم؟ به اینکه من اگر الان تسلیم بشم قطعا تا ابد روح و ذهنم رو می بلعه خیلی بدتر از شکست هایی که خوردم. پس؟ یه بار دیگه تلاش می کنم. من تسلیم نمیشم من انتقام می گیرم.
ولی حالا اگر باز هم شکست می خوردم چی..؟ من برای کنکور 403 صد خودم رو گذاشتم. اگر باز هم شکست می خوردم دیگه چیزی از من برای تلاش مجدد باقی نمی موند، نه امید و نه توانایی، مطلقا هیچی!