تشکر، می دونید شاید ظاهرا سختگیر و سرد به نظر بیام ولی در وجودم یک پیشی لوس (فرضا و موقتا) نفهته هست که فقط دلش می خواد همه چیز منظم و طبق برنامه پیش بره و کسی رو ناراحت یا اذیت نکنه. برای همین قانون گذاری می کنه تا همه چیز درست پیش بره و همه شاد باشن.

و گاها به دوست های برون گرای این چنینی نیازمندم ❤️🤝

در مقابله با مسائل "پارادوکس مبدا" تنها راه حلی که به ذهنم می رسه "فرضیه چند جهانیه". تنها دفاعم همینه 😭

پارادوکس مبدا چیه؟
تصور کنید یک دانشمند یه روز یه نامه در مورد چگونگی اختراع ماشین زمان پیدا می کنه و با استفاده از همون ماشین زمان رو بعد از چند سال اختراع می کنه و این نامه رو می نویسه و به گذشته بر می گرده تا اون نامه رو به خود گذشته اش بده تا بتونه در آینده ماشین رو بسازه. سوال اینجاست که کی از اول اون نامه رو بهش داده؟ منشا اولیه نامه چیه؟

فرضیه چند جهانی چطور توجیهش می کنه؟
تصور کنید ما می خواهیم گذشته رو تغییر بدیم و یه اشتباه رو درست کنیم. مثلا من می خوام برگردم به خود ۴ سال پیشم و بهش بگم به تلاشت ادامه بده. خب اون وقت آینده تغییر می کنه و سرنوشت من عوض میشه، چطور ممکنه که من آینده دوباره برگردم و به خود گذشته ام هشدار بدم وقتی که آینده تغییر کرده و دیگه مشکلی نیست؟ این بازم بر می گرده به پارادوکس مبدا. حالا چطور حل میشه؟ ببینید من با برگشتن به گذشته واقعیت رو تغییر نمیدم، فقط یه خط زمانی جدید می سازم. یه دنیای موازی با دنیایی که ازش آمدم با این تفاوت که اتفاقات توی این دنیا اونجوری پیش میره که می خواستم. فقط با این فرضیه میشه پارادوکس مبدا رو حل کرد. یعنی آینده تو عوض نمیشه فقط یه خط زمانی جدید ایجاد می کنی و تجربیات رو بهش منتقل می کنی.

فیلم هایی با این موضوع:
Dark
Umbrella academy

من و جن اتاقم ساعت ۱ بامداد... فیزیولوژی قلب، سکوت دنیا و نسیم خنکی که از پنجره میاد.

مود:

بالاخره!
امروز صبح پا شدم گفتم این دنیا دیگه ارزش نداره، من که دائم الامتحانم دیگه برای هیچ تابستان یا اوقات فراغتی برای شاد بودن صبر نخواهم کرد.

می خواهم همواره شاد باشم، هم اکنون!

سعی کنید یکی از استعدادهاتون رو شکوفا کنید. چه هنری چه علمی چه ورزشی و... هیچ تفاوتی نداره و حتما لازم نیست مرتبط با بقیه علایقتون باشه. حتما لازم نیست مرتبط با رشته ای که می خونید یا قراره بخونید باشه.
شما باید و حتما مهارتی داشته باشید که بهش افتخار کنید! می دونید گاهی اوقات توی زندگی شرایط سختی پیش میاد و ممکنه احساس بی ارزشی کنی، احساس ناکافی بودن کنی و خودت رو با بقیه مقایسه کنی ولی اگر توی کاری خوب باشی که بقیه نیستن بهت امید میده، بهت اعتماد به نفس میده تا ادامه بدی، تا تحمل کنی!

#تجربه

شادم برای پشت سر هم نبودن امتحانات بعدی

همینقدر قانع، همینقدر ساده....

من طرفدار قانون "مینیمالیست" هستم. این قانون به نقل قول از استیو جابز میگه "بیشترین بازده با کمترین هزینه"!
استیو جابز که جز ثروتمندترین آدم های دنیا بوده به این نتیجه رسیده که یه ساعت مچی چه ۱۵ یورو باشه چه ۵۰۰۰ یورو زمان رو نشون میده و فقط همین مهمه.

فکر می کنم ناامید شده، قرار بود بهم زنگ بزنه و خلاصه نویسی هام رو بهش قرض بدم ولی... از اون موقع دیگه ازش خبری نیست.

مهم نیست، کسی جاش رو می گیره که چند برابر بیشتر از اون تلاش کرده باشه، زجر کشیده باشه و حقش باشه...

اضطراب اجتماعی دقیقا چی هست؟
تصور کنید توی یه کلاس نشستید، استاد سوالی رو مطرح می کنه و بچه ها شروع به اظهار نظر می کنند. ایده جالبی به ذهن شما می رسه یا اینکه جواب درست سوال رو می دونید، با خودتون می گید "من جواب رو پیدا کردم، الان بهتره من هم صحبت کنم." منتظر می مونید تا بالاخره یکی از بچه ها صحبتش تموم بشه تا شما شروع کنید، ثانیه ها خیلی دیر می گذرند و هرچه بیشتر می گذره و به این فکر می کنید که نزدیکه که بالاخره نوبت شما فرا برسه ولی می بینید که قلبتون داره تند می زنه، پاها و دستهاتون بی قرار شدن و دارید تمرکزتون رو از دست میدین. برای چند ثانیه کوتاه همه ساکت شدن، صدایی توی ذهنت میگه "حرف بزن! الان نوبت تو هست!" ولی اینقدر تمرکزت رو از دست دادی و تنفست سریع شده که نفست بالا نمیاد. انگار برای یه دقیقه حرفت توی گلوت گیر کرده. تا خودت رو جمع جور می کنی که حرف بزنی یهو یکی از بچه ها شروع می کنه به صحبت کردن و فرصت رو از دست می دی! بعد استاد مبحث رو عوض می کنه و تو کلی توی ذهنت با خودت می جنگی که چرا حرفت رو خوردی...

اضطراب اجتماعی چرا اتفاق میفته؟
1. اعتماد به نفس پایین: حرف های منفی توی ذهنت که تو رو کنترل می کنند. "من به خوبی اونها نیستم" "من اشتباه می کنم." "من اشتباه می کنم و همه بهم می خندن." "چهره ام/صدام خیلی بده." "اگه صحبت کنم بهم بی محلی میشه." و...
2. تجربیات تلخ کودکی: آدم هایی که اضطراب اجتماعی دارن به احتمال زیاد تجربه تلخی رو تجربه کردن. بچه ای رو تصور کنید که پدر و مادرش هی توی جمع اعتماد به نفسش رو خورد می کنن. پدر و مادر ها انتظارات زیادی از یه بچه دارن، انتظار دارن کامل و بی نقص باشه و بهش فرصت کودکی نمیدن، ایده ها و حرفهاشون رو نادیده می گیرن. توی بحث حتی اگر حق با بچه باشه بازم خودشون رو برنده و بچه رو مقصر می دونن. بچه ای که توی محیطی بزرگ شده که با "حرف زدن" چیزی رو بدست نیورده سعی می کنه زیاد صحبت نکنه یا اینکه خیلی محتاط باشه. مثلا بهش میگن "وقتی رفتیم خونه فلانی، اصلا حرف نزنیا" "وای چرا این رو گفتی؟ چرا اون رو گفتی؟؟" "ببخشید بچه ما چیزی سرش نمیشه چرت و پرت میگه." "باهاش حرف نزنین امروز بچه بدی بوده" "وای به خاطر حرف تو آبرو رفت! چرا این حرف رو زدی؟ تو خیلی بچه بدی هستی، کاش اصلا حرف نمی زدی!" "اصلا به حرفهات گوش نمیدم، همیکنه من میگم درسته!" و...
3.ترس از توجه: اگر شما توی بحث شرکت کنید قاعدتا بیشتر از گذشته دیده میشید و خیلی ها شما رو زیر نظر می گیرند. کارهایی که انجام میدین، افرادی که باهاشون معاشرت می کنید، جاهایی که میرید بیشتر از قبل مورد توجه دیگران قرار می گیره. علاوه بر این اشتباهاتتون بیشتر از قبل دیده میشه. پس گاهی افراد برای ترس از زیر ذره بین بودن دچار اضطراب اجتماعی میشن.

4. کمال گرایی: این هم باز به تجربیات بچگی بر می گرده. دوست داری حرفی بزنی که به هیچ بنی بشری بر نخوره و کاملا و 100% درست و مطابق استاندارد ها و بهترین جواب ممکن باشه، در حالی که اگره کسی بخواد ازت ایراد بگیره یا حرفت رو به خودش بگیره هرررر حرفی که بزنی رو هم می تونه علیهت استفاده کنه. ترس از اینکه "نکنه حرفی بزنم که فلانی ناراحت بشه؟" "نکنه به فلان مسئله توهین بشه" "از دستم عصبانی میشن؟" "ازم متنفر میشن؟"

راه حل؟
- شروع کردن!
فقط کافیه حرف زدن توی اجتماع رو از یه جایی شروع کنی بعد کم کم ترست می ریزه و فهمی اونقدرا هم بزرگ و غیر ممکن نبوده.
- تند یا آروم هم حرف نزن. کلمات رو آروم بگو و سعی کن صدات رسا و بلند باشه. وقتی توی حرف زدن ضعف نشون بدی نادیده گرفته میشی.

نکته آخر: هیچ وقت اجازه نده یکی که فقط قدرت تکلم خوبی داره موقعیت های خوبی که می تونستی بدستشون بیاری رو ازت بگیره یا اینکه دیگران تو رو به خاطر نگفتن ایده هات به خوبی نشناسن.
نکته آخر2: از اون طرف بام هم نیفتی! هر حرفی رو نباید زد و هر چه کمتر و مفید تر حرف بزنی بهتره.
#تجربه

Tell me, is the world really worth saving?
بهم بگو، این دنیا واقعا ارزش نجات دادن داره؟

تنها یکی از حاشیه های تخصص زنان:
پزشکی زنان پر حاشیه ترین تخصص می تونه باشه، علاوه بر اینکه جای یک نفر باید برای حفظ جان دو نفر تلاش کرد این تخصص به مسائل اجتماعی جامعه هم مربوط میشه و قوانین پیچیده سقط جنین و‌... این تخصص رو سخت تر از بقیه می کنه. حتی اگر کوچیکترین مشکلی برای نوزاد بوجود بیاد(مثلا معلول بدنیا بیاد) یک خانواده تا آخر عمر اون نوزاد به مشکل می خورن، یا مثلا تصور کنید باید خانمی که سالها برای بچه منتطر بوده رو راضی کنید بچه سندرم داون رو سقط کنه و کلی حاشیه های سخت دیگه و مسائل اخلاقی بزرگتر! مردم مشکلاتشون رو برات میارن و جالب اینجاست که از اونجا به بعد اینها مشکل شما هم محسوب میشه.
حتی اگر توی دنیا تنها یک تخصص مونده باشه و اونهم زنان باشه من به هیچ وجه سمتش نمیرم.

سریال پزشکی pit