ابهام زدایی:
"ارزش" یک مفهوم نسبی هست. نمیشه گفت هر خانمی که به دنبال زیبایی هست دنبال جلب جنس مخالفه یا هر خانمی که دنبال ثروت هست دنبال خوشگذرونی هست. در واقعا اون هدف از زندگیش و تعریفش از ارزش با بقیه متفاوته و ما وظیفه داریم همدیگر رو اونطور که هستیم بپذیریم. یه نگاه به دنیا بندازید، دنیا پر از تنوع هست و دو نفر مثل هم پیدا نمیشه! همین تنوع هست که دنیا رو زیبا کرده و جز جدایی ناپذیری از دنیاست ولی آدم ها دوست دارن با کسایی که مثل خودشون فکر نمی کنن مبارزه کنن! پذیرفتن تنوع دنیا و زندگی کردن مسالمت آمیز با وجود اختلاف های هم به سطح درک و شعور بالایی نیاز داره!

می‌دونید علت همه جنگ های دنیا و ریشه همه اختلافات و مشکلات بشر بر می گرده به همین مسئله که آدم ها نمی تونن همدیگر رو همینطور که هستند بپذیرن و زبان همدیگر رو نمی خوان درک کنن.

شکستن قوانین من عواقب خیلی خیلی بد و جبران ناپذیری داره ! (اصلا عواقبی نداره، فقط معتقدم قوانین برای بهتر کردن وضع موجود و افزایش بازدهی لازم اند و برای اینکه از بقیه بهتر باشیم. در غیر این صورت امکان بوجود امدن بی نظمی و کدورت بین افراد وجود داره)

تشکر، می دونید شاید ظاهرا سختگیر و سرد به نظر بیام ولی در وجودم یک پیشی لوس (فرضا و موقتا) نفهته هست که فقط دلش می خواد همه چیز منظم و طبق برنامه پیش بره و کسی رو ناراحت یا اذیت نکنه. برای همین قانون گذاری می کنه تا همه چیز درست پیش بره و همه شاد باشن.

و گاها به دوست های برون گرای این چنینی نیازمندم ❤️🤝

در مقابله با مسائل "پارادوکس مبدا" تنها راه حلی که به ذهنم می رسه "فرضیه چند جهانیه". تنها دفاعم همینه 😭

پارادوکس مبدا چیه؟
تصور کنید یک دانشمند یه روز یه نامه در مورد چگونگی اختراع ماشین زمان پیدا می کنه و با استفاده از همون ماشین زمان رو بعد از چند سال اختراع می کنه و این نامه رو می نویسه و به گذشته بر می گرده تا اون نامه رو به خود گذشته اش بده تا بتونه در آینده ماشین رو بسازه. سوال اینجاست که کی از اول اون نامه رو بهش داده؟ منشا اولیه نامه چیه؟

فرضیه چند جهانی چطور توجیهش می کنه؟
تصور کنید ما می خواهیم گذشته رو تغییر بدیم و یه اشتباه رو درست کنیم. مثلا من می خوام برگردم به خود ۴ سال پیشم و بهش بگم به تلاشت ادامه بده. خب اون وقت آینده تغییر می کنه و سرنوشت من عوض میشه، چطور ممکنه که من آینده دوباره برگردم و به خود گذشته ام هشدار بدم وقتی که آینده تغییر کرده و دیگه مشکلی نیست؟ این بازم بر می گرده به پارادوکس مبدا. حالا چطور حل میشه؟ ببینید من با برگشتن به گذشته واقعیت رو تغییر نمیدم، فقط یه خط زمانی جدید می سازم. یه دنیای موازی با دنیایی که ازش آمدم با این تفاوت که اتفاقات توی این دنیا اونجوری پیش میره که می خواستم. فقط با این فرضیه میشه پارادوکس مبدا رو حل کرد. یعنی آینده تو عوض نمیشه فقط یه خط زمانی جدید ایجاد می کنی و تجربیات رو بهش منتقل می کنی.

فیلم هایی با این موضوع:
Dark
Umbrella academy

من و جن اتاقم ساعت ۱ بامداد... فیزیولوژی قلب، سکوت دنیا و نسیم خنکی که از پنجره میاد.

مود:

بالاخره!
امروز صبح پا شدم گفتم این دنیا دیگه ارزش نداره، من که دائم الامتحانم دیگه برای هیچ تابستان یا اوقات فراغتی برای شاد بودن صبر نخواهم کرد.

می خواهم همواره شاد باشم، هم اکنون!

سعی کنید یکی از استعدادهاتون رو شکوفا کنید. چه هنری چه علمی چه ورزشی و... هیچ تفاوتی نداره و حتما لازم نیست مرتبط با بقیه علایقتون باشه. حتما لازم نیست مرتبط با رشته ای که می خونید یا قراره بخونید باشه.
شما باید و حتما مهارتی داشته باشید که بهش افتخار کنید! می دونید گاهی اوقات توی زندگی شرایط سختی پیش میاد و ممکنه احساس بی ارزشی کنی، احساس ناکافی بودن کنی و خودت رو با بقیه مقایسه کنی ولی اگر توی کاری خوب باشی که بقیه نیستن بهت امید میده، بهت اعتماد به نفس میده تا ادامه بدی، تا تحمل کنی!

#تجربه

شادم برای پشت سر هم نبودن امتحانات بعدی

همینقدر قانع، همینقدر ساده....

من طرفدار قانون "مینیمالیست" هستم. این قانون به نقل قول از استیو جابز میگه "بیشترین بازده با کمترین هزینه"!
استیو جابز که جز ثروتمندترین آدم های دنیا بوده به این نتیجه رسیده که یه ساعت مچی چه ۱۵ یورو باشه چه ۵۰۰۰ یورو زمان رو نشون میده و فقط همین مهمه.