متاسفانه، نمی دونم چرا ولی احساس می کنم اتفاقات منفی دیرتر فراموش میشن. شاید یکی ۷ سال پیش با من رفتار خوبی داشته ولی چرا من فقط اون روزی که دلم رو شکست رو یادم مونده؟! عجیبه، نه؟

من شب کنکور اردیبهشت درگیر اعداد و ارقام شده بودم.
داشتم حساب می کردم چقدر سوال جواب بدم و چقدر نزده یا غلط داشته باشم مثلا میشه فلان درصد. در مورد اینکه مفید بود یا نه نظر خاصی ندارم ولی به نظرم از ندونستن بهتره. خب؟ یعنی اینکه روز کنکور تو نمی دونی مثلا اینقدر غلط بزنی چقدر درصدت افت می کنه، حداقل با یه پیش آگاهی میری سر جلسه و هوشیار تر هستی.

‌
حالا ی سوال اون دوستت اخرش پزشکی قبول شد؟

نه متاسفانه من تا 402 ازش خبر داشتم که قبول نشده بود، ولی الان ازش خبری ندارم.

پارت 2:
دوستان کتابخونه خونه خالتون نیست، خواهشا سعی کنید کفشتون رو در نیارید تا بقیه که سعی دارند از کتابخونه استفاده کنند از بوی جورابتون خفه نشن. با تشکر :)

واقعا آدمهای عجیب با فرهنگ ها و اخلاق های مزخرف زیاد هست که نمی دونم اینها چطور کنکور قبول شدند. واقعا تو اونقدر با فهم و درک هستی که برای کنکور بخونی و دانشگاه تیپ یک قبول بشی و هنوز برای وضعیت تحصیلیت تلاش کنی ولی متاسفانه یا خانوادت بهت چیزهای ساده و بدیهی یاد ندادن یا خودت شعور یادگرفتنش رو نداشتی.

وقتی کتاب می خونم و به یه کلمه جدید می رسم، برای پیدا کردن معنیش از دیکشنری جیبی قدیمی استفاده می کنم. چرا از دیکشنری آنلاین گوشی استفاده نمی کنم؟

چون از این می ترسم که ذهنم درگیر چک کردن سوشال مدیا بشه و دیگه کتاب رو ادامه ندم.

چرا این آهنگ برای من خیلی خاصه؟

توی دوره کنکور من بیشتر با pdf درس خوندم و یک لپ تاپ داشتم که با استفاده از یه تکنیک (اگر خواستید بهتون آموزش میدم) دسترسی به اینترنت رو قطع کرده بودم تا موقع درس خوندن وسوسه نشم و اینترنت گردی نکنم.
این تنها آهنگی بود روی لپ تاپ باقی مونده بود و دلم نمیومد پاکش کنم. وقتهایی که احساس می کردم خیلی دلتنگ شدم این آهنگ رو پخش می کردم و باهاش گریه می کردم. این آهنگ احساس عجیبی رو بهم منتقل می کرد، انگار که من دارم از روی پله های خیلی بلند بالا میرم و هر چه می گذره من قوی تر میشم و به هدفم نزدیک تر میشم. احساسات ترکیب شده زیادی توی این آهنگ وجود داره، وقتی که آهنگ به اوج می رسه انگار که روبروی یک جمعیت ایستادی که بهت افتخار می کنند و منتظرند تا تشویقت کنند و صدای دست زدن جمعیت رو نمی تونی بشنوی و فقط ندای درونت رو می شنوی.

ریتم آهنگ هر ثانیه قدرتمند تر میشه تا اینکه به ۳:۳۴ که می رسه یهو قدرتش رو از دست میده و فضا احساسی میشه. مثل این می مونه که پشت اون ظاهر قوی، اون جدیت و مصمم بودن در واقع تو تنها یک وجود شکننده و زخمی شده هستی که بدنبال مداوا کردن زخم های وجودت هستی. این نشون میده که انگار تو واقعا داری برای رسیدن سختی می کشی :))))

اکثر اوقات هم دیگران نمی خوان حرفت رو بشنون. وقتی که من با یکی صحبت می کنم به رفتارش حین صحبت کردن من و نحوه جواب دادنش دقت می کنم و می دونید به چه نتیجه ای رسیدم؟!
اینکه اکثر مردم وقتی که داری باهاشون صحبت می کنی اصلا به حرف ها تو گوش نمیدن، بلکه اون موقع که توی داری حرف می زنی و توی چشمهات خیره شدن دارن به این فکر می کنن که بعدش چه جوابی بهت بدن و دارن جمله سازی حرف آیندشون رو توی ذهنشون انجام میدن.
مثلا به این فکر می کنن که چه حرفی بزنن که شما رو توی بحث شکست بدن.
پس وقتی که به افکارت و انرژی که برای حرف زدن صرف می کنی بهایی داده نمیشه، چرا باید برای مطرح کردنشون تلاش بیهوده کنیم؟! البته اینجا منظورم برای ادمهای اشتباه هست، گاهی لازمه شما نظرت رو بیان کنی.

• چرا اصلا یکی دچار اضطراب اجتماعی میشه؟؟
هر دو گروه زیر رو من توی خانواده دارم و اینها طبق تجربیاتی که از برخورد باهاشون بدست آوردم و معتقدم که منشا اضطراب اجتماعی همین باشه:

این یه حقیقت اثبات شدست که هر رفتاری الان داریم ریشه اش بر می گرده به تجربیات کودکی!

دو گروه کودک رو تصور کنید، یک گروه وقتی که می خوان توی جمع صحبت کننده رو تشویق کنید و یه گروه رو تخریب.
۱. پدر و مادرهایی هستند که وقتی بچه توی جمع صحبت می کنه تمام قد در برابر هر چی که میگه ازش حمایت می کنند، با جملاتی مثل "آفرین چه قشنگ گفتی!" "چه بچه باهوشی!" یا اینکه از حرف زدن بچه هاشون برای دیگران تعریف می کنند "دیدی امروز چه خوب جواب فلانی رو داد؟" یا اینکه وقتی بچه توی جمع اشتباهی می کنه یا مثلا به کسی حتی توهین می کنه به جای اینکه بچه رو توبیخ کنند براش می خندند و به دیگران میگن "بچه است دیگه، چیزی نگفت که"
این گروه به عنوان بزرگسال ترسی از مطرح کردن نظراتشون توی اجتماع ندارند، حتی گاهی بعضی ها اعتماد به نفسشون اونقدر بالاست که مشکلی با توهین کردن و تخریب دیگران هم ندارند.
۲. گروه دوم بچه هایی هستند که "خاموش" می شوند. تصور کنید یه خانواده اونقدر کمال گرا باشه که هی بچه اش رو توبیخ کنه! تا بچه توی جمع حرفی می زنه توی خونه پوست بچه رو می کنن که چرا این رو گفتی چرا اون رو گفتی، این حرف رو نباید می گفتی به جاش اون رو باید می گفتی. یا به خاطر اشتباهات کوچیک بچه سریع از طرف عذرخواهی می کنن! "ببین آقای فلانی از حرفت ناراحت شد، سریع عذرخواهی کن!" "وای ببین دیروز چی گفتی! آبروی من رو بردی که!"
این گروه همیشه یه پیش فرض در مورد اجتماع دارند و اون اینکه "همه می خوان قضاوتشون کنند!" چون همیشه زیر نظر بودن و قضاوت می شدند این حس رو دارن که نکنه این رو بگم آبروم بره؟ نکنه این رو بگم فلانی ناراحت بشه؟ نکنه این رو بگم بهم بخندند؟
خلاصه که وقتی می خوان حرفی رو بزنن اینقدر توی ذهنشون بررسیش می کنن که دیگه فرصت گفتن اون حرف از دستشون میره! یا اینکه وقتی فرصت پیدا میشه، که خیلی معدوده، می‌بینید که با ترس یا صدای کم و آروم حرفشون رو میگن و با اون اعتماد به نفس و محکمی نیست! #تجربه

آرزوم اینکه دنیا رو بگردم ولی خب... با این وضعیت بی ارزش شدن پولمون فقط می تونم بگم جمع می کنم تا در آینده زندگی راحتی داشته باشم.

من هر بار این ساختمان رو می بینم دو چیز به ذهنم می رسه. اول اینکه حرص می خورم که چرا نیمه کاره مونده و اگر تکمیل میشد چه بنای باشکوهی میشد. دوم اینکه حالا که نیمه کاره رها شده دلم می خواد برم اون بالا و از اون بالا دانشگاه رو ببینم.

+سوم دلم می خواد یه گروه برن فیلم ترسناک بسازن :|

می دونید با اینکه کلی از نتیجه کنکور 403 گذشته ولی گاهی اوقات به ذهنم می رسه که اگر سال کنکور صبح دو ساعت زودتر بیدار می شدم ریاضی رو n% بیشتر می زدم، حتی با وجود اینکه شب تا جایی که می تونستم بیدار می موندم. با این حال من به هدفم رسیدم و این افکار به "ای کاش" و بار عذابم تبدیل نمیشه.
دوست کنکوری من، خیلی مراقب باش الان داری چیکار می کنی!

روزهای منتهی به کنکور خیلی حساس اند. ارزش هر ساعت درس خوندن الان معادل چند برابر درس خوندن توی ماه های دیگست. چرا؟ چون اگر الان شما هرررر نکته ای یاد بگیری حتما توی کنکور تستش رو جواب میدی و از بقیه جلو تر میفتی!
این روزهاست که بین بچه ها فرق میزاره. این روزهاست که رتبه می سازه!

بچه ها به عنوان یه دوست دلسوز این رو بهتون میگم:
لطفا لطفا نزارید عید و درگیریهاش حواستون رو پرت کنه!
حتی یه ثانیه از این روزها رو به راحتی از دست ندید! حتی یه ثانیه!
این عید شما نیست، عید شما وقتیه که نتیجه کنکور میاد. وقتی که از خوشحالی تماااام خستگی های سال از تنت بیرون میاد. وقتی که کلللل فامیل و آشنایان که اصلا اهمیت نمیدن شما عید مهمونی رفتی یا نرفتی بهتون زنگ می زنن و با ذوق تبریک میگن!