یه مثال برای اینکه بهتر متوجه بشید:
سوال: امروز چیکار کردید؟ پاسخ همه: "هیچ کار"
نفر 1: واقعا هیچ کاری نکرده و کل روز توی اینستا چرخیده و خوابیده.
نفر 2: هدفش این بوده که امروز دو فصل آناتومی بخونه ولی فقط 15 صفحه خونده.
نفر3: هدفش این بوده که 50 صفحه بیوشیمی رو خلاصه نویسی کنه+30 صفحه فیزیولوژی رو مرور کنه+تست های جنین شناسی رو بزنه ولی فقط 50 صفحه بیوشیمی رو خلاصه کرده و 10 صفحه فیزیولوژی رو خونده.
*همه این افراد چون به هدف آرمانیشون عمل نکردند طرز فکرشون اینکه "هیچ کاری" نکردند.

چطور دوران دانشجوی رو به خوبی سپری کنیم: (کاملا رک)

مقدمه: خیلی‌ها دانشگاه رو مشابه مدرسه تصور می کنند، محیط دانشگاه چهارچوب متفاوتی نسبت به مدرسه داره و غیر قابل پیش بینی تر از مدرسه هست.

۱. هیچ وقت غیبت کسی رو نکنید، چه استاد و چه دانشجو هیچ فرقی نمی کنه و در اغلب موارد بدستشون رسیده و عواقب خوبی نداره.
۲. با همه دوستی سطحی داشته باشید، حتی اونی که ازش متنفرید. (۱٪احتمال داره بهش نیاز داشته باشید.)
۳. سعی کنید زیاد توی مرکز توجه نباشید. واقعا هیچ سودی برات نداره، اینجا دبستان نیست که سوگلی معلم بشی و نمره بگیری بلکه ۹۹٪ نتیجه عکس داره و بیشتر خودتون رو زیر ذره‌بین دیگران قرار میدین و محدوده امنتون رو کوچیکتر می کنید.
۴. کمتر حرف بزنید و بیشتر گوش بدید، اتفاقات زیادی میفته که اگر خوب حواست رو جمع کنی از دستشون نمیدی. آدمهایی که زیاد حرف میزنن بیشتر نقاط ضعفشون رو نشون میدن، در نهایت دایره امنشون کوچیکتر میشه.
۵. توی هیچ درامایی دخالت نکنید. قهرمان بازی شجاعت نیست و دخالت کردن توی مشکلی که هیییچ ارتباطی با تو نداره دیگه مشکل دیگران نیست و تبدیل به مشکل تو میشه.
۶. زیاد به دیگران وابسته نشید، جوری که تمام اسرار زندگیتون و نقاط ضعفتون رو بهشون بگید. هیچ تضمینی نیست که اون به همین صورت دوست شما بمونه.
۷. از دیگران هیچ انتظاری (محبت، دوستی، جبران) نداشته باشید و آماده هر چیزی باشید، مثلا ممکنه طرف فردا برای نفع خودش از شما استفاده کنه.
۸. نگاه بالا به پایین نداشته باشید، چه بین رشته ای و چه بین همکلاسی هاتون. همه آدمها برابرند و جامعه بهشون نیاز داره و در صورتی که تلاش کنند می تونن بهتر از شما باشن.
۹. احترام استاد رو نگه دارید. عصبانی شدن یک استاد حتی می تونه منجر به افتادن درس یا اخراج دانشجو بشه. برخلاف مدرسه اینجا قدرت دست استاده نه عوامل اجرایی.
۱۰. دنبال جنس مخالف نباشید. رمئو و ژولیت و عشق و... برای بچه هاست، مگر اینکه فردی رو ترم های آخر طبق تجربیاتتون تایید کردید و قطعا مطمئن هستید می تونید ادامه زندگیتون رو مسالمت آمیز باهاش ادامه بدید.
#تجربه

من ترم دوم بودم. یه روز توی بخش زنان پانسمان زایمان یه بیمار رو عوض کردم و بعد از دقایقی دیدم که پزشک آمده و داره با پرستار های دیگه در مورد اون بیمار بحث میکنه و اونها میگن "نه، ما که اصلا دست بهش نزدیم، ما اصلا نزدیکش هم نشدیم" من متوجه شدم که اون بیمار یه مشکلی داره، رفتم تا از پرستارها/پزشک بپرسم تا اینکه یه استاژر (دانشجوی پزشکی) دیدم که اونجا در جریان اتفاقات هست. توی بیمارستان اینقدر دانشجوها رو کوچیک می‌شمارند که من حتی جرئت این رو نداشتم تا مستقیم از پزشک/پرستار سوال کنم. خلاصه که از اون دانشجو پرسیدم که این بیمار چه مشکلی داره و اون جمله اول رو که گفت و من به خاطر سر و صدا متوجه نشدم و دوباره پرسیدم، خم شد و جیب چپ من رو نگاه کرد. من اتکیت (که حاوی اسم و رشته هست) رو سمت چپ جیبم وصل می کردم. به طرز واضح و خیلی ضایعی خم شد تا جیب من رو چک کنه! و وقتی که اتیکت رو دید یه لبخند خیلی مضحک زد انگار که من توانایی ذهنی درک اون مسئله رو ندارم (یا شاید خودش بلد نبود) و مثل بچه ها بهم گفت خونش توی چشمت پاشید؟ من گفتم نه، باز خم یه لبخند مضحک زد و گفت چیزیت نمیشه و رفت...
+ اون بیمار مبتلا به هپاتیت بود، خوشبختانه مشکلی برام پیش نیومد ولی خیلی ناراحت شدم که کسی بهم نگفته بود.

الان من بعد از دو سال توی جایگاه اون قرار گرفتم، من هنوز همون آدم ام و با دانشجوی پزشکی شدن ارزش انسانیم یهو ارتقا پیدا نکرده ! فقط ثابت کردم که من هم می تونم اون باشم یا حتی بهتر از اون :)

آزمون لیسانس به پزشکی اصلا چیه؟
تصور کنید شما خیلی به رشته پزشکی علاقه داشتید ولی قبول نشدید و یه رشته دیگه قبول شدید، آیا هنوز هم تمایل دارید برای رسیدن به پزشکی تلاش کنید؟ یکی از این راه این بود که بچه ها با هر لیسانسی (پیراپزشکی، حقوق، مهندسی و...) می تونستند توی این آزمون شرکت کنند و برای قبولی می بایست دروس علوم پایه پزشکی (اناتومی، فیزیولوژی و...) رو مطالعه کنند. اگر قبول می شدند می تونستند مستقیم وارد مرحله فیزیوپات پزشکی بشن و در نهایت دکتری عمومی پزشکی بگیرند.

Friday Study!