اللَّهُمَّ الْعَنْهُمَا فِي مَكْنُونِ السِّرِّ وَ ظَاهِرِ الْعَلَانِيَةِ لَعْناً كَثِيراً أَبَداً دَائِماً دَائِباً سَرْمَداً لَا انْقِطَاعَ لِأَمَدِهِ وَ لَا نَفَادَ لِعَدَدِهِ لَعْناً يَغْدُو أَوَّلُهُ وَ لَا يَرُوحُ آخِرُهُ لَهُمْ وَ لِأَعْوَانِهِمْ وَ أَنْصَارِهِمْ وَ مُحِبِّيهِمْ وَ مَوَالِيهِمْ وَ الْمُسَلِّمِينَ لَهُمْ وَ الْمَائِلِينَ إِلَيْهِمْ وَ النَّاهِضِينَ بِاحْتِجَاجِهِمْ وَ الْمُقْتَدِينَ بِكَلَامِهِمْ وَ الْمُصَدِّقِينَ بِأَحْكَامِهِمْ
- دعاء صنمي قريش؛ المصباح للكفعمي

هفده هجده سالم بود که یک روز موبایلم را خاموش کردم و وسایل شخصی‌ام را در کوله‌ای ریختم و پیاده رفتم جمکران و از بیابان های پشت جمکران پیاده راهی سفری بی مقصد مشخص و زمان معین شدم. گاهی شب راه می‌رفتم و گاهی روز و تمام اوقاتم در فکر کردن می‌گذشت. وقتی خوابم می‌گرفت کوله‌ام را زیر سر میگذاشتم و ساعتی میخوابیدم. هشت نه روز بعد رسیدم به کاشان و بعد چند روز آفتاب سوخته به قم برگشتم. خاطره این سفر را تا الان جایی نگفته بودم. امروز که از کاشان رد میشدم دوباره یادش افتادم.
سالم برگشتنم از آن سفر کار خدا بود.

پس‌از رحلت حضرت رسول(ص) یاران حضرت امیرالمؤمنین(ع) نزد زید بن ارقم که یکى از اصحاب رسول خدا بود و در جریان غدیر خم هم حضور داشت، آمدند و از او گواهى خواستند؛ ولى چون او از طرف حکومت براى خود احتمال خطر مى‌داد، از بیان حقیقت و جریان غدیر خوددارى کرد.

پس‌از گذشت مدّتى، همین شخص در بستر بیمارى افتاد. وقتى امیرالمؤمنین على (ع) شنید که زید بن ارقم مریض‌حال است، به عیادت و دیدار او آمد.

همین که زید بن ارقم چشمش به جمال حضرت افتاد، گفت: مرحبا به امیر مؤمنان که از من عیادت مى‌نماید، با این که او ما را قبول ندارد و از ما دل‌گیر و آزرده‌خاطر است.

امام‌على(ع) فرمود: اى زید! آن ناراحتى که براى ما به‌وجود آوردى هرگز مانع آن نمى‌شود که ما شرط انسانیّت و حقّ دوستى را فراموش نموده و تو را در حال بیمارى عیادت نکنیم.

مستدرک الوسائل : ج ۲، ح ۳
دعائم الاسلام : ج۱، ص ۲۱۸
بحارالانوار: ج ۸۱، ص ۲۲۸، ح ۴۱

باهمین دید، برای اینکه اعتماد به نفس کوچولوهای بابا حفظ بشه، خود محتوای درس و کتاب‌های درسیِ شرق و غرب عالم را ساده و ساده‌تر میکنند، تا انسان نادان هم بتواند در جامعه حضور فعال داشته باشد.
پ‌ن: فکر به چه درد می‌خوره؟

ترخینه هم نمیشود میل کرد...

اگر شبهه‌ای اعتقادی در سطح جامعه طرح شده، نباید آن را به مسئله‌ای سیاسی و حزبی تقلیل و تنزل داد.
امر امامت و خلافت الهی، و عصمت و عالِم‌بودن این ذوات مقدس، مطلقاً والاتر است.

صفت بارز منافقین و وعدهٔ خدا:

📣 یک نفر از عزیزان درباره جنایات وارد شده بر حضرت فاطمه زهرا، و وقایع منجر به شهادت ایشان کتابی درخواست کرده بود، من این کتاب را پیشنهاد می‌کنم، گرچه کتاب های مختصرتری هم در این زمینه نگاشته شده است.

♦️ کتاب «مَأساةُ الزّهراء (س)، شُبَهات و رُدود» اثر علامه سید جعفر مرتضی عاملی به زبان عربی است.
او در این کتاب به شبهاتی که درباره حوادث اواخر زندگی حضرت فاطمه زهرا(س) و شهادت او مطرح شده، پاسخ میدهد.

✒️ مؤلف در سه باب و هفده فصل به موضوعاتی چون:
ضرب و اهانت به حضرت فاطمه(س)،
علت آمدن پشت دَر،
اصل وجود دَر،
موضوع میخ در،
سقط حضرت محسن بن علی(ع)،
و آتش زدن دَر پرداخته است.

📃 ترجمه فارسی این کتاب با نام «رنج‌های حضرت زهرا» چاپ شده است. که میتونید از لینک زیر آن را دانلود کنید:

https://www.ghbook.ir/index.php?option=com_dbook&task=viewbook&book_id=3736&lang=fa

✅ اگر PDF ترجمهٔ این کتاب رو دارید، بفرستید تا بذارم تو کانال.

2:26

وقتی که شجریان گوش میدم حس میکنم یک پیرمرد اصلاح‌طلب، باریش‌های پروفسوری هستم.

دوتا اصل حاکم داره:
۱. هیچ چیزیو گردن نگیر.
۲. بگو: بدیم بره.

محقق طوسی، یکی از نامه‌های صدرالدین قونوی را این چنین پاسخ می‌دهد:

خطابِ عالیِ مولانا الاعظم، هادی الامم، کاشف الظلم، صدر الملة و الدین، مجد الاسلام و المسلمین، لسان الحقیقة، برهان الطریقة، قدوة السالکین الواجدین، و مقتدی الواصلین المحققین، ملک الحکماء و العلماء فی الارضین، ترجمان الرحمان، افضل و اکمل جهان «ادام الله ظله»،
به خادم دعا و ناشر ثنا، مرید صادق و مستفید عاشق، محمد طوسی رسیده،
بوسیده،
بر چشم نهاد
و گفت:
از نامه تو ملک جهان یافت دلم و ز لفظ تو عمر جاودان یافت دلم
دل مرده بدم چو نامه ات برخواندم از هر حرفی هزار جان یافت دلم

پ‌ن:
با وجود اختلاف انظار این دو بزرگمرد، روش برخورد هرکدام با دیگری بسیار آموزنده است. رحمت و رضوان خدا بر هر دو باد!

پس از مدتها، من و باران عزیز:

روی کتاب المراجعاتم، که تازه متوجه جلدش شدم،
نوشته شده بود:
«به هزینه مرحوم حاج عبدالعزیز حسین چاپ شده است. هدیه داده شود، خریدوفروش نشود»
پ‌ن:
تا بحال هدیه قرآن و مفاتیح و دعا دیده بودم، ولی خیرات کتاب تحقیقی و پژوهشی را ندیده بودم.

مدتی قبل که مناظره‌ای بین آقای کاشانی و آقای سلیمانی‌اردستانی انجام گرفت،
آن مناظره بلحاظ محتوایی ضعف‌هایی داشت که این فایل صوتی، پاسخ دقیق‌تری به آن شبهات است.
به این معنا که چون شبهه اساسا الهیاتی است، پاسخ الهیاتی باید به آن داد، و تمرکز ر‌وی تاریخ برای آن شبهات آنچنان راهگشا نیست.
جناب آقای رنجبر در این فایل هرچند بصورت اجمالی و خلاصه، پاسخ‌های خوبی به آن پرسش‌ها داده اند:

5:32 => صورتبندی و بیان اصل شبههٔ سلیمانی‌اردستانی.

7:45 => پاسخ به شبههٔ هجوم به بیت حضرت فاطمه و عدالت امیرالمومنین علیهماالسلام.

20:06 => پاسخ به شبههٔ شهادت امام جواد علیه‌السلام.

بله؛ فایدهٔ بحثی که توسط جناب کاشانی در مناظره ارائه شد، این بود که:
با اثبات تواتر، و مسلم بودن واقعهٔ هجوم به خانه حضرت زهرا و حضرت علی علیهماالسلام، و اینکه آنحضرت قطعا از ابی‌بکر و عمر خشمگین بود، کفر این دو خلیفه ثابت می‌‌شود.
لذا این دو نفر شایستگی خلافت مسلمانان را ندارند.
این یکی از دلایلی است که اعتقاد شیعه درباب خلافت امیرالمومنین را تایید و اثبات میکند، و فساد عقاید اهل سنت درباب خلافت را روشن می‌سازد.

هم شهادت امام هادی ع است، و هم در ماه رجب، ماه ولایت و منسوب به امیرالمومنین ع قرار داریم.
دو زیارت ولایی از حضرت هادی وارد شده که باید گفت این دو زیارت، مانیفست شیعه است: (۱) زیارت جامعه کبیره و (۲) زیارت غدیریه؛
زیارت غدیریه نیز، جامع فضایل و مناقب حضرت امیر است، اینکه چرا جنگید و چرا سکوت کرد.
لذا این چند فراز از زیارت غدیریهٔ حضرت هادی را بعنوان درس، و نه بعنوان ثواب، مرور کنیم:

۱. وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ لَمْ تَزَلْ لِلْهَوَى مُخَالِفاً وَ لِلتُّقَى مُحَالِفاً وَ عَلَى كَظْمِ الْغَيْظِ قَادِراً ... وَ بِمَا عَهِدَ إِلَيْكَ عَامِلاً
/ گواهی میدهم که تو همیشه با هوای نفس مخالف و با تقوی هم پیمان و بر فرو بردن خشم توانا بودی و به هر چه پیمان داشتی بجا میآوردی.
-----------

۲. رَاعِياً لِمَا اسْتُحْفِظْتَ حَافِظاً لِمَا اسْتُودِعْتَ مُبَلِّغاً مَا حُمِّلْتَ مُنْتَظِراً مَا وُعِدْتَ
/ و آنچه را باید محفوظ داری کاملا رعایت کرده، و آنچه تو را بودیعت سپردند محافظت فرمودی و آنچه از فرمان حق بعهده داشتی که بخلق تبلیغ کنی کردی.
-----------

۳. وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مَا اتَّقَيْتَ ضَارِعاً وَ لاَ أَمْسَكْتَ عَنْ حَقِّكَ جَازِعاً وَ لاَ أَحْجَمْتَ عَنْ مُجَاهَدَةِ غَاصِبِيكَ (عَاصِيكَ) نَاكِلاً
/ و باز گواهی میدهم که محقّقا تقیّۀ تو از دشمنان نه از جهت خواری بود بلکه رضای خدا را در آن دانستی و خودداری تو از گرفتن حقّ خلافتت نه از جهت جزع و عجز تو بود و صبر کردنت از جهاد با آنانکه حقّت را غصب کردند نه از جهت ناتوانی بود.
-----------

۴. وَ لاَ أَظْهَرْتَ الرِّضَى بِخِلاَفِ مَا يُرْضِي اللَّهَ مُدَاهِناً وَ لاَ وَهَنْتَ لِمَا أَصَابَكَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لاَ ضَعُفْتَ وَ لاَ اسْتَكَنْتَ عَنْ طَلَبِ حَقِّكَ مُرَاقِباً مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ تَكُونَ كَذَلِكَ
/ و هرگز اظهار رضایت بر خلاف رضای خدا از آنها نکردی از راه مداهنه و نفاق و ستمها که به تو رسید، نه از راه سستی تسلیم دشمنان شدی و از طلب حقّ خود ابدا کوتاهی نکردی و از جهت زبونی و ناتوانی و ترس، پناه برخدا که چنین باشی
-----------

۵. بَلْ إِذْ ظُلِمْتَ احْتَسَبْتَ رَبَّكَ وَ فَوَّضْتَ إِلَيْهِ أَمْرَكَ
/ بلکه ظلمی که به تو کردند در راه دین رضای خدا را منظور داشتی و کارت را به خدا واگذاشتی
-----------

۶. وَ ذَكَّرْتَهُمْ فَمَا ادَّكَرُوا وَ وَعَظْتَهُمْ فَمَا اتَّعَظُوا وَ خَوَّفْتَهُمُ اللَّهَ فَمَا تَخَوَّفُوا
/ و مخالفان و دشمنانت را به ذکر پند و اندرز دادی آنها تغافل ورزیدند و از خدا ترسانیدی آنان خدا ترس نشدند
-----------

۷. السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصاً وَ جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ صَابِراً وَ جُدْتَ بِنَفْسِكَ مُحْتَسِباً
/ سلام بر تو ای امیر اهل ایمان تو بندگی خدا را با خلوص تام بجا آوردی و در راه خدا با شکیبایی و حلم مجاهده فرمودی و به فرمان حق جان خود را فدا ساختی
-----------

۸. لاَ تَحْفِلُ بِالنَّوَائِبِ وَ لاَ تَهِنُ عِنْدَ الشَّدَائِدِ وَ لاَ تَحْجِمُ عَنْ مُحَارِبٍ
/ در سختیهای روزگار باک نداشتی و سست نگشتی و از جنگها باز نایستادی
-----------

۹. أَفِكَ مَنْ نَسَبَ غَيْرَ ذَلِكَ إِلَيْكَ وَ افْتَرَى بَاطِلاً عَلَيْكَ وَ أَوْلَى لِمَنْ عَنَدَ عَنْكَ
/ و هر که غیر از این اوصاف سخنی دربارۀ تو گفت دروغ و بهتان باطل و بی‌حقیقت است و لایق دشمنان و معاندان توست.
-----------

۱۰. لَقَدْ جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ الْجِهَادِ وَ صَبَرْتَ عَلَى الْأَذَى صَبْرَ احْتِسَابٍ
/ تو همانا در راه دین خدا حقّ مجاهدت فرمودی و بر آزار امّت صبر و شکیبایی را رعایت کردی
-----------

۱۱. فَمَا تَنَاقَضَتْ أَفْعَالُكَ وَ لاَ اخْتَلَفَتْ أَقْوَالُكَ وَ لاَ تَقَلَّبَتْ أَحْوَالُكَ
/ نه هرگز اعمالت تناقض و نه گفتارت اختلاف داشت و نه احوالت دگرگون و متغیّر گشت
-----------

۱۲. وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مَا أَقْدَمْتَ وَ لاَ أَحْجَمْتَ وَ لاَ نَطَقْتَ وَ لاَ أَمْسَكْتَ إِلاَّ بِأَمْرٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
/و باز گواهی می‌دهم که تو اقدام به کاری نکردی و از امری باز ننشستی و سخنی نگفتی و سکوتی نکردی جز به امر خدای متعال و رسول او.