اللَّهُمَّ عَجِّلْ فَرَجَهُ،
وَ أَيِّدْهُ بِالنَّصْرِ،
وَ انْصُرْ نَاصِرِيهِ،
وَ اخْذُلْ خَاذِلِيهِ،
وَ دَمْدِمْ عَلَى مَنْ نَصَبَ لَهُ وَ كَذَّبَ بِهِ.

آدمیزادی که وضعیت اولیه‌اش چنین است،
و اولین اتفاقی که درونش می‌افتد به فعلیت رسیدن امیال و شهوات او است،
وقتی که به مدرسه می‌رود، از ابتدایی ترین مفاهیم باید جهلش را ذره‌ذره برطرف کند، یعنی از مفهوم عدد، مفهوم خط، مفهوم شکل، و در همان ابتدا بی‌کمک انگشتانش نمی‌تواند دو عدد را با هم جمع کند، خیلی عجیب است، بیش از اینکه در هر برهه بر علم و معرفتش افزوده شود، بر ادعایش افزوده می‌شود.
همین آدم سراغ آخرین چیزی که می‌رود، علم است، در حالیکه در ۲۰ یا ۳۰ سال زندگی‌اش از وضعیت اولیه‌اش چندان فاصله‌ای نگرفته است.

به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد...