عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ:
إِنَّ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ ع قَالَ دَاوَيْتُ الْمَرْضَى فَشَفَيْتُهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أَبْرَأْتُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ عَالَجْتُ‌ الْمَوْتَى فَأَحْيَيْتُهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ عَالَجْتُ الْأَحْمَقَ فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَى إِصْلَاحِهِ فَقِيلَ يَا رُوحَ اللَّهِ وَ مَا الْأَحْمَقُ قَالَ الْمُعْجَبُ بِرَأْيِهِ وَ نَفْسِهِ الَّذِي يَرَى الْفَضْلَ كُلَّهُ لَهُ لَا عَلَيْهِ وَ يُوجِبُ الْحَقَّ كُلَّهُ لِنَفْسِهِ وَ لَا يُوجِبُ عَلَيْهَا حَقّاً فَذَلِكَ الْأَحْمَقُ الَّذِي لَا حِيلَةَ فِي مُدَاوَاتِه‌

♦️ و در اين آيه دلالتى است بر اينكه مريم علیهاالسلام محدثه بوده، يعنى از كسانى بوده كه ملائكه با او سخن مى‌گفته‌اند، و آن جناب سخنان اين هاتفان غيبى را مى‌شنيده است، آيه شريفه: " فَأَرْسَلْنٰا إِلَيْهٰا رُوحَنٰا فَتَمَثَّلَ لَهٰا بَشَراً سَوِيًّا" هم با آيات بعدش كه در سوره مريم واقع شده، بر اين معنا دلالت دارد [...]

♦️ پس" اصطفاء مريم "همان تقبل او است عبادت خداى را، و تطهيرش عبارت است از مصونيتش به عصمت خداى تعالى از گناهان، پس آن جناب، هم اصطفاء شده است و هم معصوم.

تفسیر شریف المیزان؛

۲۴-حضرت عبد العظيم حسنی‌ گويد: امام محمد تقی‌ عليه السّلام فرمود: از پدرم شنيدم كه فرمود:

عمرو بن عبيد خدمت امام صادق عليه السّلام رسيد، و چون سلام كرد و نشست، اين آيه را خواند كه: «كسانی‌ كه از گناهان كبيره و از هرزگی‌‌ها كنار می‌‌كشند(نجم/۳۲)» سپس دم فرو بست. پس امام صادق عليه السّلام به او فرمود:
چه چيزی‌ تو را خاموش كرد؟ گفت: من می‌‌خواهم گناهان كبيره را از روی‌ قرآن خدای‌ عزّ و جلّ‌ بشناسم.
امام فرمود:
آری‌، ای‌ عمرو. ۱- بزرگترين گناهان كبيره: شرك به خداست. خداوند می‌‌فرمايد:«هركس به خدا شرم ورزد خدا بهشت را بر او حرام گرداند(مائده/۷۲)»
۲-سپس نااميدی‌ از رحمت خداست، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «به راستی‌ كه رحمت خدا جز مردمی‌ كه كافر باشند مأيوس و نااميد نشوند(يوسف/۷۸)».
۳- ايمنی‌ از مكر و عقوبت خداوند، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد:«از مكر خدا ايمن نگردد جز مردم زيان‌كار(اعراف/۹۹)».
۴-عاق والدين و ناسپاسی‌ حق پدر و مادر-زيرا خدای‌ سبحانه، عاق والدين را جبار و شقی‌ معرفی‌ كرده است. اشاره است به قول خدای‌ تعالی‌ در حكايت از عيسی‌ عليه السّلام: «و نيكی‌ به مادرم و خدا مرا جبار و شقی‌ نسازد(مريم/۳۲)».
۵-قتل نفسی‌ كه خدا او را محترم ساخته، جز به قانون حق الهی‌، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «(هركس مؤمنی‌ را عمدا بكشد) سزای‌ او دوزخ است و در آن جاويدان بماند (و خدا بر او خشم كند و او را لعنت نمايد و برای‌ او عذابی‌ بزرگ فراهم سازد و ظاهر آيه اين است كه تعمّد در برابر خطا است كه در آيۀ قبل حكم آن را بيان كرده است)(نساء/۹۳)».
۶-متّهم كردن زن محصنه به زنا. زيرا خداوند عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «به راستی‌ آنها كه به زنان پاكدامن و مؤمنه نسبت زنا دهند در دنيا و آخرت لعنت شوند و برای‌ آنها كيفر بزرگی‌ است(نور/۲۳)».
۷-خوردن مال يتيم، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «آن كسانی‌‌كه مال يتيمان را به ناحق و از روی‌ ستم می‌‌خورند به راستی‌ شكمهای‌ خود را پر از آتش می‌‌كنند و محققا در دوزخ آتش می‌‌گيرند و شعله‌ور می‌‌شوند(نساء /۱۰)»
۸-فرار از جبهۀ جهاد-زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد:«هركس در روز نبرد،پشت به آن‌ها(يعنی‌ دشمنان اسلام)نمايد جز برای‌ اينكه قصد تغيير وضع جنگ داشته باشد يا برای‌ پيوستن به دسته ديگر از جنگجويان و كمك به آنها باشد محققا به خشم خدا گرفتار شده و جای‌ او دوزخ است و چه بد سرانجامی‌ است(انفال/۱۶)».
۹-خوردن ربا-زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد:«آن كسانی‌‌كه ربا را می‌‌خورند مانند كسی‌ است كه شيطان به جنون آشفته‌اش می‌‌كند و برمی‌‌خيزد(بقره/۲۷۷)» (يعنی‌ مانند ديوانگان در قيامت از گور برمی‌‌خيزد).
۱۰-سحر و جادو، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «(و پيروی‌ كردند آنچه شياطين در ملك سليمان تلاوت می‌‌كردند سليمان كفر نورزيد ولی‌ شياطين كفر ورزيدند و به مردم سحر و جادو را آموختند و آن چه را كه به آن دو فرشته به نام هاروت و ماروت نازل شد به كسی‌ نياموختند تا اينكه به او گفتند همانا ما برای‌ امتحان هستيم مبادا كافر شوی‌ و از آنها آموختند آنچه را كه به وسيلۀ آن ميان مرد و همسرش جدائی‌ می‌‌انداختند و آنها به احدی‌ زيان نمی‌‌رساندند جز به اذن خدا می‌‌آموختند آنچه را به آنها زيان می‌‌زد و سودشان نمی‌‌داد)و به حقيقت دانستند هر آنكس كه خريدار سحر و جادوست در آخرت بهره‌ای‌ ندارد(بقره/۱۰۲)».
۱۱-زنا كردن. زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد:«(و آن كسانی‌‌كه با خدا معبود ديگری‌ را نمی‌‌خوانند و نمی‌‌كشند كسی‌ را كه خدا حرام كرده جز به حق و زنا نمی‌‌كنند) و هركس اين كار كند سزای‌ گناه خود خواهد ديد عذابش در قيامت دوچندان باشد و به خواری‌ در آن عذاب جاويدان بماند(فرقان/۶۹)».
۱۲- سوگند دروغ در راه نابكاری‌ و تبهكاری‌- ، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد:«آنها كه پيمان با خدا و سوگندهای‌ خود را به بهای‌ اندكی‌ بفروشند برای‌ آنان در سرای‌ ديگر بهره‌ای‌ نيست(آل عمران/۷۷)».
۱۳-غلول، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «هركس از غنيمت دزدی‌ كند روز قيامت او را با آنچه دزديده به عرصۀ محشر آورند(آل عمران/۱۶۱)».
۱۴-منع زكات واجب. زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «آيا كسانی‌‌كه گرويدند به راستی‌ بسياری‌ از احبار (يهود) و رهبانان (نصاری‌) هرآينه مال مردم را به مفت می‌‌خوردند و آنها را از راه خدا باز می‌‌داشتند و كسانی‌‌كه طلا و نقره (ثروت را) گنج می‌‌كنند و در راه خدا انفاق نمی‌‌كنند آن‌ها را به عذابی‌ دردناك بشارت ده روزی‌ بيايد كه آن‌ها را در آتش دوزخ وارد كنند و پيشانی‌ و پهلو و پشت آنان را داغ نمايند) و به آنها بگويند اين است آنچه را

كه برای‌ خود گنج كرديد سپس بچشيد عذابی‌ را كه خود برای‌ خويش آماده ساختيد (توبه/۳۵)».
۱۵ و ۱۶-گواهی‌ به ناحق و كتمان گواهی‌ به حق، زيرا خدا می‌‌فرمايد: «هركس آن گواهی‌ را كتمان كند راستش اين است كه دلش گنهكار است(بقره/۲۸۳)».
۱۷-شرب خمر، زيرا خداوند از آن نهی‌ كرده چنانچه از پرستش بتها نهی‌ كرده و فرموده است:«ای‌ اهل ايمان شراب و قمار و بت‌پرستی‌ و تيرها شما و گروبندی‌ (كه رسم جاهليت بود) همه اينها پليدند و از عمل شيطان است از آن دوری‌ كنيد تا رستگار شويد(مائده/۹۰)».
۱۸ و ۱۹-ترك نماز عمدا يا ترك آنچه كه خدا (برای‌ نماز) واجب كرده است، زيرا رسول خدا صلّی‌ اللّه عليه و آله فرمود: هركس عمدا نماز را ترك كند،از تعهّد خدا و تعهد رسول خدا صلّی‌ اللّه عليه و آله بيزار است.
۲۰ و ۲۱- عهد شكنی‌ و قطع رحم، زيرا خدای‌ عزّ و جلّ‌ می‌‌فرمايد: «(آن كسانی‌ كه پيمان خدا را می‌‌شكنند و قطع رحم می‌‌كنند آنچه خدا به وصل آن فرمان داده و در زمين فساد می‌‌كنند) آنانند كه برايشان لعنت و برای‌ آن‌هاست زشتی‌ خانۀ آخرت (رعد/۲۵)».
گويد: عمرو از خانۀ امام عليه السّلام بيرون آمد در حالی‌ كه با صدای‌ بلند می‌‌گريست و می‌‌گفت:«هركس به رأی‌ خود فتوی‌ دهد و با شما در علم فضل مبارزه كند نابود است».