ای ردایت پردهٔ ناموس ما
تاب تو سرمایهٔ فانوس ما

طینت پاک تو ما را رحمت است
قوت دین و اساس ملت است

کودک ما چون لب از شیر تو شست
لااله آموختی او را نخست

می تراشد مهر تو اطوار ما
فکر ما گفتار ما کردار ما

برق ما کو در سحابت آرمید
بر جبل رخشید و در صحرا تپید

ای امین نعمت آئین حق
در نفسهای تو سوز دین حق

دور حاضر تر فروش و پر فن است
کاروانش نقد دین را رهزن است

کور و یزدان ناشناس ادراک او
ناکسان زنجیری پیچاک او

چشم او بیباک و ناپرواستی
پنجهٔ مژگان او گیراستی

صید او آزاد خواند خویش را
کشتهٔ او زنده داند خویش را

آب بند نخل جمعیت توئی
حافظ سرمایهٔ ملت توئی

از سر سود و زیان سودا مزن
گام جز بر جادهٔ آبا مزن

هوشیار از دستبرد روزگار
گیر فرزندان خود را در کنار

این چمن زادان که پر نگشاده اند
ز آشیان خویش دور افتاده اند

فطرت تو جذبه ها دارد بلند
چشم هوش از اسوهٔ زهرا مبند

تا حسینی شاخ تو بار آورد
موسم پیشین بگلزار آورد

📜 خواجه نصیرالدین طوسی » اخلاق ناصری » مقالت سیم در سیاست مدن » فصل سیّم

ای پسر نعمان! خدا محبت ما -اهل بيت- را از آسمان، از خزينه‌هاى زير عرش، كه چون خزانه‌ها و معادن طلا و نقره است، فرود آرد
،و جز به اندازۀ معين نازل نكند، و جز به بهترين خلق عطا نفرمايد، اين خزائن ابرهاى بارانى را ماند كه چون خدا خواهد بنده‌اى را كه دوست دارد بدان ممتاز كند، دستور دهد تا بسان ابر ببارد، و
جنين را در شكم مادر شاداب سازد.

يَا اِبْنَ اَلنُّعْمَانِ إِنَّ حُبَّنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ يُنْزِلُهُ اَللَّهُ مِنَ اَلسَّمَاءِ مِنْ خَزَائِنَ تَحْتَ اَلْعَرْشِ كَخَزَائِنِ اَلذَّهَبِ وَ اَلْفِضَّةِ وَ لاَ يُنْزِلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ وَ لاَ يُعْطِيهِ إِلاَّ خَيْرَ اَلْخَلْقِ وَ إِنَّ لَهُ غَمَامَةً كَغَمَامَةِ اَلْقَطْرِ فَإِذَا أَرَادَ اَللَّهُ أَنْ يَخُصَّ بِهِ مَنْ أَحَبَّ مِنْ خَلْقِهِ أَذِنَ لِتِلْكَ اَلْغَمَامَةِ فَتَهَطَّلَتْ كَمَا تَهَطَّلَتِ اَلسَّحَابُ فَتُصِيبُ اَلْجَنِينَ فِي بَطْنِ أُمِّهِ.

رسول‌خدا صلّى اللّٰه عليه و آله فرمود:
اى على!
هرگاه بندگان به وسيلۀ عمل نيک به پروردگارشان تقرّب مى‌جويند،
تو با عقلت تقرّب بجو تا از آنان پيشى بگيرى.

إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ (فاطر: ۱۰)

ترجمه: حقايق پاك [چون عقايد و انديشه‌هاى صحيح] به سوى او بالا مى‌رود و عمل شايستۀ آن را بالا مى‌برد.

روشن مى‌شود كه مراد از آن [= کلمه] صرف لفظ نيست،
بلكه لفظ بدان جهت كه معنايى طيب دارد منظور است،
پس در نتيجه مراد از اين كلم طيب، عقايد حقى مى‌شود كه انسان اعتقاد به آن را زير بناى اعمال خود قرار دهد، و قدر يقينى از چنين عقايدى كلمه توحيد است، كه برگشت ساير اعتقادات حق نيز به آن است، و اين كلمه توحيد همان است كه آيه "أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اَللّٰهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهٰا ثٰابِتٌ وَ فَرْعُهٰا فِي اَلسَّمٰاءِ تُؤْتِي أُكُلَهٰا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهٰا" متضمن آن است. و اينكه اعتقاد را قول و كلمه خوانده، بدين جهت است كه اين استعمال در عرب شايع بوده است.
‌ ‌
صعود كردن" كلم طيب "به سوى خداى تعالى، عبارت است از تقرب آن به سوى خدا، چون چيزى كه به درگاه خدا تقرب يابد، اعتلا يافته، براى اينكه خدا على اعلى و رفيع الدرجات است، و چون اعتقاد، قائم به معتقدش مى‌باشد، در نتيجه تقرب اعتقاد به خدا، تقرب معتقد نيز هست.
‌ ‌
پس معلوم شد كه عمل از فروع علم و آثار آن است، آثارى كه هيچ گاه از آن جدا شدنى نيست