فلیکس این بار کاملاً نزدیک می‌شه، روی لبه‌ی مبل کنار هیونجین می‌شینه و با شیطنت آرومی می‌گه:
"می‌خوای یه معامله کنیم؟ من یکم جدی‌تر می‌شم، تو یکم بیشتر می‌خندی."

هیونجین نیم‌نگاهی بهش می‌اندازه، لبخند محوی روی لبش میاد. "تو؟ جدی شدن؟ این یکی رو باید ببینم."

فلیکس شونه‌ای بالا میندازه و میگه:
"خب، پس تماشا کن. اولین قدمم اینه که بهت بگم... مهم نیست چقدر دنیا سنگین باشه، همیشه یکی هست که بخواد بارش رو برات سبک‌تر کنه. مثل من."

هیونجین کمی جا می‌خوره. انتظار نداشت پشت اون لبخندهای ساده، اینقدر حرف‌های عمیق پنهون شده باشه.
لحظه‌ای نگاهشون توی هم قفل می‌شه. نور طلایی عصر صورت هر دو رو روشن کرده، و برای اولین بار، سکوت بین‌شون دیگه سنگین نیست — فقط آرامه.

هیونجین نفس عمیقی می‌کشه و لبخندش کمی پررنگ‌تر می‌شه. آروم، با صدای خیلی خفه‌ای می‌گه: "شاید... شاید حق با تو باشه."

فلیکس با خوشحالی دست‌هاش رو بالا می‌بره و می‌خنده: "دیدی؟ یکی صفر به نفع من!"

هیونجین چشماش رو می‌بنده و آروم می‌خنده، اون خنده‌ای که خیلی وقته کسی نشنیده بود — خنده‌ای که فلیکس می‌دونست بالاخره از دلش درمیاد.