جیمین دستش رو آروم روی دست جونگکوک می‌ذاره. انگار با همین لمس ساده، هزار حرف ناگفته بین‌شون رد و بدل می‌شه.
جونگکوک نگاهی به دست جیمین می‌اندازه، بعد سرش رو تکیه می‌ده به شونه‌ی جیمین و آروم می‌گه:

"بعضی وقتا فکر می‌کنم چقدر خوش‌شانس بودم که توی اون مسیر افتادم، مسیری که تو تهش بودی."

جیمین با صدای آرومی می‌خنده، دستش رو روی موهای جونگکوک می‌کشه و زمزمه می‌کنه: "منم خوش‌شانس بودم که پیدات کردم... درست زمانی که بیشتر از هر وقت دیگه‌ای بهت نیاز داشتم."

لحظه‌ای طولانی در سکوت می‌گذرونن؛ سکوتی که نه سنگینه و نه غمگین، بلکه از جنس آرامشه.
بیرون پنجره، شب آرام آرام بیدار می‌مونه، و داخل اتاق، فقط صدای نفس‌های آرومشون شنیده می‌شه.

بعد از چند دقیقه، جونگکوک زمزمه می‌کنه: "قول بده... حتی اگه همه چیز تغییر کرد، باز هم همینجوری کنارم بمونی."

جیمین لبخندی پر از اطمینان می‌زنه و با صدای محکمی می‌گه: "قول می‌دم. همیشه."

جونگکوک چشماش رو می‌بنده و انگار همه‌ی نگرانی‌های دنیا رو پشت سر می‌ذاره. توی اون لحظه، فقط اونا دوتا بودن. فقط اونا و قولی که به هم داده بودن.

نیکی بالاخره، با تردید، چند قدم برداشت. دستش هنوز محکم دور گوشی فشرده شده بود. خیابون انگار خالی‌تر از قبل شده بود، انگار هوا هم نفسش رو حبس کرده بود.

با خودش زمزمه کرد: "فقط خیال بود... همین."

اما درست همون لحظه، نور گوشی‌اش روشن شد. پیامی روی صفحه ظاهر شده بود — پیامی از شماره‌ای ناشناس:

"گفتم که هر قدمت رو می‌بینم."

نیکی نفسش بند اومد. اطرافش رو نگاه کرد؛ هیچ‌کس. حتی صدای پای کسی هم نبود.
تندتر شروع به دویدن کرد، به طرف خونه. قلبش توی گوش‌هاش می‌کوبید.
کلید رو با دستای لرزان توی قفل چرخوند و خودش رو پرت کرد داخل.

در رو که قفل کرد، پشتش سر خورد و نشست روی زمین. سعی کرد نفسش رو آرام کنه، ولی گوشی دوباره لرزید.

پیام جدید: "امشب فقط نگاه کردم. دفعه بعد... حرف می‌زنیم."

نیکی گوشی رو از خودش دور کرد، انگار اونم یه تهدید باشه. اتاق تاریک بود، فقط نور ضعیف چراغ خواب گوشه اتاق. احساس کرد حتی اون نور هم کافی نیست برای دفع سایه‌ای که حالا توی ذهنش جا خوش کرده بود.

شب طولانی شده بود... و نیکی، برای اولین بار، از تاریکی خونه‌ی خودش هم می‌ترسید.

فلیکس این بار کاملاً نزدیک می‌شه، روی لبه‌ی مبل کنار هیونجین می‌شینه و با شیطنت آرومی می‌گه:
"می‌خوای یه معامله کنیم؟ من یکم جدی‌تر می‌شم، تو یکم بیشتر می‌خندی."

هیونجین نیم‌نگاهی بهش می‌اندازه، لبخند محوی روی لبش میاد. "تو؟ جدی شدن؟ این یکی رو باید ببینم."

فلیکس شونه‌ای بالا میندازه و میگه:
"خب، پس تماشا کن. اولین قدمم اینه که بهت بگم... مهم نیست چقدر دنیا سنگین باشه، همیشه یکی هست که بخواد بارش رو برات سبک‌تر کنه. مثل من."

هیونجین کمی جا می‌خوره. انتظار نداشت پشت اون لبخندهای ساده، اینقدر حرف‌های عمیق پنهون شده باشه.
لحظه‌ای نگاهشون توی هم قفل می‌شه. نور طلایی عصر صورت هر دو رو روشن کرده، و برای اولین بار، سکوت بین‌شون دیگه سنگین نیست — فقط آرامه.

هیونجین نفس عمیقی می‌کشه و لبخندش کمی پررنگ‌تر می‌شه. آروم، با صدای خیلی خفه‌ای می‌گه: "شاید... شاید حق با تو باشه."

فلیکس با خوشحالی دست‌هاش رو بالا می‌بره و می‌خنده: "دیدی؟ یکی صفر به نفع من!"

هیونجین چشماش رو می‌بنده و آروم می‌خنده، اون خنده‌ای که خیلی وقته کسی نشنیده بود — خنده‌ای که فلیکس می‌دونست بالاخره از دلش درمیاد.