جیمین دستش رو آروم روی دست جونگکوک می‌ذاره. انگار با همین لمس ساده، هزار حرف ناگفته بین‌شون رد و بدل می‌شه.
جونگکوک نگاهی به دست جیمین می‌اندازه، بعد سرش رو تکیه می‌ده به شونه‌ی جیمین و آروم می‌گه:

"بعضی وقتا فکر می‌کنم چقدر خوش‌شانس بودم که توی اون مسیر افتادم، مسیری که تو تهش بودی."

جیمین با صدای آرومی می‌خنده، دستش رو روی موهای جونگکوک می‌کشه و زمزمه می‌کنه: "منم خوش‌شانس بودم که پیدات کردم... درست زمانی که بیشتر از هر وقت دیگه‌ای بهت نیاز داشتم."

لحظه‌ای طولانی در سکوت می‌گذرونن؛ سکوتی که نه سنگینه و نه غمگین، بلکه از جنس آرامشه.
بیرون پنجره، شب آرام آرام بیدار می‌مونه، و داخل اتاق، فقط صدای نفس‌های آرومشون شنیده می‌شه.

بعد از چند دقیقه، جونگکوک زمزمه می‌کنه: "قول بده... حتی اگه همه چیز تغییر کرد، باز هم همینجوری کنارم بمونی."

جیمین لبخندی پر از اطمینان می‌زنه و با صدای محکمی می‌گه: "قول می‌دم. همیشه."

جونگکوک چشماش رو می‌بنده و انگار همه‌ی نگرانی‌های دنیا رو پشت سر می‌ذاره. توی اون لحظه، فقط اونا دوتا بودن. فقط اونا و قولی که به هم داده بودن.