|همیشه فاصله ای هست|

عشقی که در تنورش هیزم وابستگی بسوزاند،
نان سوخته ی نفرت بیرون می‌آورد.

|سلاخ خانه ی شماره ی چند|

•ز هرچه رنگ تعلق پذیرد

•آنی که خنده اش قشنگ است

و همین خوب است
همین که میدانی کسی هست
همین که میدانی،که می داند

•دور که می شوی،میبینی همان پایانِ آرامِ کم آزار،
چه ویرانه هایی درتو بر زمین محکم‌ت باقی گذاشته است.

«دکمه های روح»

•که هرچه میخواهد ضجه بزند و اشک بریزد،اما فردا روز،رفته را از خدا و تقدیر و آسمان طلب نکند.
که تا آخر عمرمنتظر نماند روزی در خانه باز شود و رفته،بازگردد…

در ستایشِ غم

•این همیشه چه آدم را می ترساند:)
همیشه!
این است که گفتیم الهی داغ نبینی
که تمام عمر،جلوی چشمت نباشد علامتِ نبودنِ یکی…

@mooonologue

•لذتِ کشفِ لذتِ ناشناخته-به تمام معنا ناشناخته-نیک بختی بزرگ و بی نظیری ست
که آدم را آدم میکند..

@mooonologue

خیلی خسته م
ولی بیاین «کتابخانه ی نیمه شب»رو باهم بخونیم🥹

کتابخانه نیمه شب
#اپیزود_اول(مکالمه ای درباره ی باران)

@mooonologue

کتابخانه نیمه شب
#اپیزود_دوم(مرد پشت در)

@mooonologue

•اما همین انبوه متنوع کلمات هم یک جایی تمام می شوند،
مثلا یک از این بی کلمه ها، وقتی کسی را میبینی که هست،اما دیگر نیست.
به وقت بودنش بوده و همه چیز خوب بوده،اما حالا انگار هست و هیچ چیز نیست.

| حق با سکوت بود |

@mooonologue