|همیشه فاصله ای هست|

عشقی که در تنورش هیزم وابستگی بسوزاند،
نان سوخته ی نفرت بیرون می‌آورد.

|سلاخ خانه ی شماره ی چند|

•ز هرچه رنگ تعلق پذیرد

•آنی که خنده اش قشنگ است

و همین خوب است
همین که میدانی کسی هست
همین که میدانی،که می داند

•دور که می شوی،میبینی همان پایانِ آرامِ کم آزار،
چه ویرانه هایی درتو بر زمین محکم‌ت باقی گذاشته است.

«دکمه های روح»

•که هرچه میخواهد ضجه بزند و اشک بریزد،اما فردا روز،رفته را از خدا و تقدیر و آسمان طلب نکند.
که تا آخر عمرمنتظر نماند روزی در خانه باز شود و رفته،بازگردد…

در ستایشِ غم