روز 238
"یادت که نمیره مگه نه؟"
مگه میشه اون لمس ها، نگاه ها، حس ها رو از یاد ببری ..

‏کسخل من خودشیفته‌ام کسیو از خودم بهتر نمیبینم که بخوام حسودی‌ کنم.

‏بابای من هنوز بعد 30 سال زندگی با مامانم لاس میزنه بعد پسر مردم فکر میکنه با یه هفته میتونه کارو جمع کنه، بیدارشو بابا

روز 239
آسان می‌رود آن کسی که با چنگ و دندان پایبندش می‌کنی

و‌این‌بار‌عاشق‌تو‌نه؛
عاشق‌خاطرات‌شیرین‌ِ‌با‌تو‌بودن‌شدم.

جدی جنس قلبِ آدم از چیه که گنجایش این همه غم و غصه رو داره و نمی‌ترکه؟

روز 240
نگاهی به سیگار بین انگشت‌هاش انداخت، بدون کام‌گرفتن ازش درحال سوختن بود و خاکستر سبک به‌سختی خودش رو نگه داشته بود تا نریزه
درست مثل اون، می‌سوخت و خاکستر می‌شد و نمی‌خواست ذره‌های سوخته‌اش بریزه و از بین بره .

ولی چقدر تکرارِ تاریخ می‌تونه زشت و دردناک باشه .

خدایا دودقیقه وایسا ببینم دارم چیکار میکنم و چجوری گند میزنم به زندگیم😦

زخم‌ها رو نباید به هر غریبه‌ای نشون داد، جاش رو یاد می‌گیرن
-خسرو شکیبایی

روز 241
جدا از همه‌چیز، تو تنها کسی بودی که همیشه قلبمو داشتی.

و در آخر آن چیزی را فراموش کرد که یک عمر برایش جنگیده بود..

روز 242
خواب‌هایم‌ بویِ‌ تن تو را می‌دهد.
نکند آن دورترها، نیمه‌شب، مرا در آغوش می‌گیری؟