‌‌رشته کلامم گره کور خورده به چشمات

روز 229
جدایی خیلی پدیده‌ی عجیبیه
یکی هست، هست، هست، هست بعد یهو یجوری نیست انگار هیچ‌وقت نبوده.
یجوری همچی عادیِ انگار همش یه رویا بوده.
انگار یه لحظه تو خیابون شونه‌م خورده به شونه‌اش، عذرخواهی و تمام.

مگه یه آدم چقدر احساس داره که هربار بخواد به طور یکسان برای یکی خرج شه؟

بینمون دیواری ساختم که آجراشو خودت بهم دادی .

روز 230
نه تنها منو تو ما نشدیم،
بلکه نصف منم از بین رفت

افسردگی و بی‌پولی و فشار زندگی از پشت بغلم کرده، داره گردنم رو میمکه😀

«من و تو از جنس هم نیستیم.»

دل کندن از تو طولانی‌ترین داستانِ عمرم شد.

روز 231
تو در میانِ ازدحام خیابان بودی، اما من تنها در انزوای خویش‌، سال‌ها خیره به چشمانی بودم که عبور کردند و مرا ندیدند

ولی من یکیو میخوام که هم باهاش محسن لرستانی گوش بدم هم هیپاپولوژیست

آدم‌هایی‌که‌به‌هشتاددرصد‌پیام‌هام‌واکنش‌نشون‌می‌دن🛐

روز 232
توی‌ مسیری منو تنها گذاشتی که
کل مسیرو بخاطرِ خود تو اومده بودم

انسان جایزالخطاس ولی شما دیگه کون ما نزار که

آدما فقط روزای اول با بقیه فرق دارن.

با آدم اشتباه وارد رابطه شید درس‌ هایی میگیرین که هیجا تدریس نمیشه

روز 233
تو هیچوقت نفهمیدی که من چقدر میخواستم باهم بمونیم
ولی هردومون تقاص گناه بقیه رو پس دادیم .

‏دلم نمیخواد محرم برم بیرون این پرچم‌های قرمز همش منو یاد تو میندازه

دیدم تنها دختر زندگیت نیستم،
پس رفتم تا تنها دختری باشم که تو زندگیت نیست .

‏من پسر خوش استایل نمیخوام، من یه دلقک عین خودم میخوام که هر دو دقیقه یبار تلاش کنیم دیگه جدی باشیم و نتونیم.

روز 234
تو دقیقا برام زمان بودی؛
کسی بودی که اومدی درمانم بشی
تو روحمو درمان کردی
تو عاشقی کردنو بهم یاد دادی
و تو باعث شدی که دوباره معنی زنده بودن رو بفهمم،
ولی یه جا همه‌ی این هارو باهم از من گرفتی ..