پایان قشنگی نداشتیم
اما داستانِ قشنگی داشتیم؛
همین برای فراموش نکردنت کافیه .

اون شبی که مشق های فرداتو ننوشته بودی و فردا صبح باید میرفتی مدرسه مگه نگذشت؟ اینم میگذره🌚

روز 226
مثل آدم‌هایی که واقعا هیچی ندارن، میری دنبال خاطره‌ها و هزار لحظه‌ی دیگه بگردی که پیداشون کنی و برشون‌ گردونی به جایی که باید باشن، ولی میفهمی اونا تا ابد محو شدن و رفتن، حالا تو موندی و یه آدمی‌ که نمیدونه چیکار کنه و همه‌چی براش تازه‌ست.

اگه منو بزاری زیر میکروسکوپ میبینی دستای تک تک سلولام بازن تا بغلت کنن

روز 227
هیچ‌وقت نمی‌فهمی تو نتونستی یا واقعاً نمی‌شد.

توی بازی زندگی باختم و جایزه‌ای که بهم رسید حبس شدن توی چشمای تو بود .

یکی از اخلاقای بدم اینه که اگه بخوام علت عصبانیتم رو توضیح بدم، بیشتر عصبانی میشم

روز 228
توی من دیگه ذوقی نمونده که بخوای کورش کنی
هرجوری دلت میخواد رفتار کن‌.

‌‌رشته کلامم گره کور خورده به چشمات

روز 229
جدایی خیلی پدیده‌ی عجیبیه
یکی هست، هست، هست، هست بعد یهو یجوری نیست انگار هیچ‌وقت نبوده.
یجوری همچی عادیِ انگار همش یه رویا بوده.
انگار یه لحظه تو خیابون شونه‌م خورده به شونه‌اش، عذرخواهی و تمام.

مگه یه آدم چقدر احساس داره که هربار بخواد به طور یکسان برای یکی خرج شه؟

بینمون دیواری ساختم که آجراشو خودت بهم دادی .

روز 230
نه تنها منو تو ما نشدیم،
بلکه نصف منم از بین رفت

افسردگی و بی‌پولی و فشار زندگی از پشت بغلم کرده، داره گردنم رو میمکه😀

«من و تو از جنس هم نیستیم.»

دل کندن از تو طولانی‌ترین داستانِ عمرم شد.

روز 231
تو در میانِ ازدحام خیابان بودی، اما من تنها در انزوای خویش‌، سال‌ها خیره به چشمانی بودم که عبور کردند و مرا ندیدند

ولی من یکیو میخوام که هم باهاش محسن لرستانی گوش بدم هم هیپاپولوژیست

آدم‌هایی‌که‌به‌هشتاددرصد‌پیام‌هام‌واکنش‌نشون‌می‌دن🛐

روز 232
توی‌ مسیری منو تنها گذاشتی که
کل مسیرو بخاطرِ خود تو اومده بودم