فکرکنم فقط منم که خونه،خسته
و کمی ناراحتم

جان من بمیرد و اشک روی گونه های تو
نریزد

اولین بار ک گوشش کردم زیاد خوشم نیومد
ولی کم کم یکی از اهنگایی شد که تا ابد توی پلی‌لیستم موندگارِ

کاش میشد بگم مثبت اندیشم

می گم جمشید یادته هشت ده سال پیشا یه زن و شوهر اتاق بغلیه رو؟ یارو سبیل از بنا گوش در رفته و رو می گم. واسه خودش هیبتی داشت قدیما، خوب بهم چسبیده بودن،آبان بود یا آذر ماه آخر پاییز،که مدیریت قدیمی در رو با لگد شکست رفت تو، دید دست هم رو گرفتن تیکه و پاره رفتن که رفتن. پاییز نبود؟

هیچوقت فکرنمیکردم یک دقیقه بیشتر خوابیدن تو زندگیم اینقدر باارزش شه

شقیقم از شدت گرما میزنه
اکسیژن کم شده و گلوم خشک
هربار که فکرمیکنم به هوای اهواز عادت دارم سوپرایزم میکنه

کارلوس،آرام بگیر
عشق همین است که میبینی
امروز بوسه،فردا بی بوسه،پس‌فردا یکشنبه‌است
و هیچکس نمیداند حکایت دوشنبه چیست

حداقل ترین چیزی ک از طبیعت میخواستم این بود که گاهی آدما تو جیب جا شن