ولی هیچکس تحمل واقعیتو نداره

حقیقی بودن دل میشکنه

همه به نوعی خودخواهیم

خودخواه بودن هم گاهی بیشتر از همه به خودته که اسیب میزنه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
زندگی مثل سکانس آخره بعضی از این فیلمای ترسناکه که چند شب تویه کلبه جنگی با هیولا ها میجنگی واسه زنده موندن دستو پا زدی بلاخره از کلبه فرار کردی اومدی بیرون با لبخندو اشکه ذوق داری به فضایه بیرونو آسمون نگاه میکنی یهو از پشت یه دست زُمخت جلو دهنتو میگیره رو زمین میکشونتت باز میبرت داخل کلبه فیلم تمام میشه

اخم امروز از وسط ابروم کنار نمیره

خدا قوت

صبح من و شب شما بخیر

ممکنه به فردا یا قبلا فکرنکنی؟

لحظه همه‌چیزه

زیر طاق دو تا ابرو دو تا دریاچه
پر قو

18:46

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
خیالت طعم قهوه دارد که چنین می رباید خواب را از چشمانم یا رایحه دارچین که چنین آرامم میکند؟!

رهایی با نعمتِ موسیقی

هوای نسبتا سرد و صدای رودی که در جریان بود
با همراهِ جدیدی که به تازگی باهاش اشنا شدم
شاید یک دوست، یکم شبیه به من
کمی متمایزتر از بقیه
سکوت
صدای طبیعت
الحاق ارامش
لحظه
همان لحظه…!

-ص