دیشب قبل خواب مثل همیشه داشتم به بچگیم فکرمیکردم به معلمهایی که داشتم به آدمهای خوب و بدی که تو زندگیم بودن به حس های متفاوتی که ازشون میگرفتم و بعد به اون فکرکردم و اینطور بودم که مگه میشه! چقدر برام حسابش از بقیه جداست. با هر آدمی که تو زندگیم دیدم فرق داره انگار از یه جهان دیگه به جهان من اومده.هیچوقت کسیو انقدر حقیقی و طبیعی ندیده بودم

بین خودمون بمونه اما اون بیشتر از چیزیه که تو رویاهام آرزوشو داشتم.با تمام بدی ها و ضعف‌هام کنار اومد،جای فرار موند و یادم داد،برای خوشحالیم و نجات رابطه تلاش کرد،صبر کرد، مردونگی چه معنایی جز این میتونه داشته باشه؟ با همه وجود عاشقتم و شکرگذار.