یسری آدمها تو زندگیمون بودن که هرگز از نزدیک ندیدیمشون اما از پشت گوشی اونقدر حضور قوی ای داشتن که هیچوقت و هرگز فراموش نمیشن.

کسی در این خانه نمی‌میرد.

از همه‌چیز تنها اندکی ماند.از پل بمباران شده‌ی مخروب، از تیغه‌های چمن، از بسته‌ی خالی سیگار اندکی باقی ماند. از همه‌چیز اندکی می‌ماند. اندکی از چا‌نه‌ی تو، در چانه‌ی دخترت باقی می‌ماند.

آخرین باری که با آرامش به خواب رفتم رو یادم نمیاد.

+ بابا
- جونم مَرد؟
+ خیالت راحت،دوسِت دارم

تمام خوشحالی‌های واقعی سال ۹۸ برای همیشه تموم شد.

زندگی چیزی نیست جز عبور پی در پی.
عبور از سختی‌ها،چالش‌ها و ناشناخته‌هایی که در مسیرمون قرار میگیرن و چاره‌ای جز شناساییشون و انطباق برامون باقی نمیزارن.
شاید نتونیم جلوی سختی‌ها رو بگیریم، اما می‌تونیم انتخاب کنیم که با پذیرش، انعطاف، و باور به اینکه "من می‌تونم از این هم عبور کنم" باهاشون مواجه بشیم.یادتون باشه هر بار که از مانعی گذر می‌کنیم، ریشه‌های روانی ما عمیق‌تر و توانایی‌مون برای فرداهای نیومده و نشناخته،بیشتر میشه

«اما اون که عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده»

i love u i hate u