اگر میتوانی با ذهنی آسیب دیده، رویا ببافی،و اگر میتوانی با قلبی شکسته،عشق بورزی،
تو لایق این دنیا و تمام گنجهایش هستی.
تو لایق این دنیا و تمام گنجهایش هستی.
اونقدی دوست دارم که دوس دارم هر کی میشناستم بدونه و اونقدی دوست دارم که دوس ندارم هیچکی بشناست
به خودت اجازه بده درد را حس کنی،و با احترام و نه با ترس آن را بپذیر. این تنها مرهمی است که درد نیاز دارد:پذیرش. از آنجا به بعد درد فروکش میکند.
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ ﻭ ﺻﺪﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻﮐﺲ ﺩﺭﺑﺎﺭهﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺳﻮﺍﻝ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ، ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻤﯿﺮﯼ.