«مگر شب در تاریخ سیاه خود چه افتخاری کسب کرده است که این همه ستاره بر سینه دارد؟»

دوستت دارم همچون خود زندگی که گاهی بر فراز قله‌های جهان احساسش می‌کنم و منتظرت هستم با سماجتی به درازای ده زندگی، با محبتی که تمام‌شدنی نیست، با میلی شدید و نورانی که به تو دارم، با عطش وحشتناکی که به قلب تو دارم.

«خطاب به عشق – صفحه ۱۵۱»

غم همیشه از ترس میاد

تراژدی این نیست که تنها باشی
بلکه این است که نتوانی تنها باشی
گاهی آماده ام همه چیزم را بدهم
تا هیچ پیوندی با جهان آدم ها نداشته باشم.

«با تو شدم من آباد،دستانِ تو مرا ساخت
مشکل ز دستم آورد اما به هیچ مرا باخت.
بس کن نزن تبر را بر شاخه‌ام که خسته‌ام
این زخم اولین بود یا زخم آخرین است!؟
ای کاش زندگی رو از هم نمیگرفتیم
از زنده مردن خویش ماتم نمیگرفتیم
ای کاش فرصتی بود حتی برای یک بار
با تو نفس کشیدن میشد دوباره تکرار
ای کاش فرصتی بود حتی برای یک بار
با تو نفس کشیدن میشد دوباره تکرار.»

بعد گفت زندگی توی دستات جریان داره.

today💕

زندگی

دوستِ دارم عزیزم
همیشه داشتم،
ببخشید که باهات بد بودم
و قدرنشناس.
خوابتو دیدم
اینکه رفتیم به برکه
قدم میزدیم
یکم اونورتر یه دریاچه بود که روش نیلوفرهای آبی قرار داشت
گفتی کاش اونقدر سبک بودیم که میشد دراز بکشیم روی اون نیلوفرها
و همونطور که به آسمون نگاه میکنیم،شناور باشیم
حرفت که تموم شد بهم نگاه کردی
کاش نگاهتو توی جعبه‌ی قدیمیِ چوبی قایم میکردم