«مگر شب در تاریخ سیاه خود چه افتخاری کسب کرده است که این همه ستاره بر سینه دارد؟»

دوستت دارم همچون خود زندگی که گاهی بر فراز قله‌های جهان احساسش می‌کنم و منتظرت هستم با سماجتی به درازای ده زندگی، با محبتی که تمام‌شدنی نیست، با میلی شدید و نورانی که به تو دارم، با عطش وحشتناکی که به قلب تو دارم.

«خطاب به عشق – صفحه ۱۵۱»

غم همیشه از ترس میاد

تراژدی این نیست که تنها باشی
بلکه این است که نتوانی تنها باشی
گاهی آماده ام همه چیزم را بدهم
تا هیچ پیوندی با جهان آدم ها نداشته باشم.

«با تو شدم من آباد،دستانِ تو مرا ساخت
مشکل ز دستم آورد اما به هیچ مرا باخت.
بس کن نزن تبر را بر شاخه‌ام که خسته‌ام
این زخم اولین بود یا زخم آخرین است!؟
ای کاش زندگی رو از هم نمیگرفتیم
از زنده مردن خویش ماتم نمیگرفتیم
ای کاش فرصتی بود حتی برای یک بار
با تو نفس کشیدن میشد دوباره تکرار
ای کاش فرصتی بود حتی برای یک بار
با تو نفس کشیدن میشد دوباره تکرار.»

بعد گفت زندگی توی دستات جریان داره.

today💕

زندگی