چون این زندگی کیک نی که اخه

«به اسمم روی لب های خیس تو
به عشقبازی و جنگل گیس تو
“که ماهی شوم توی رود تَنَت”
زمینی شوم زیر تندیس تو
گرفتار دنیای ممنوعه ها
تفنگِ نگاه جماعت سوی ما
ما پشت هم رو به آیینه عاشق شدیم و بی‌بهانه دل به آسمان زدیم.
رام مرا راه نیست
من مینم، من مینم منفجر کن مرا
منفجر کن مرا

بوسیدمت بوسیدمت بوسیدمت از دور

«نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم
در این سراب فنا چشمهٔ حیات منم

نگفتمت که به نقش‌ جهان مشو راضی
که نقش‌بند سراپردهٔ رضات منم

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی
مرو به خشک که دریای با صَفات منم

نگفتمت که چو مرغان به‌ سوی دام مرو
بیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منم

نگفتمت که تو را ره‌ زنند و سرد کنند
که آتش و تبش و گرمی هوات منم

نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند
که گم کنی که سرِ چشمه صفات منم

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت
نظام گیرد و خلّاق بی‌جهات منم

اگر چراغ دلی، دان که راه خانه کجاست
وگر خداصفتی، دان که کدخدات منم»
 
مولانا

زیبای اهورایی تماشایی تو میل خفته ی تمام مردایی✨✨✨✨

the world was on fire and no one could save me but you

حس‌ها به ما دروغ نمیگن
حس‌ها زبان هوش هستن