و به صدای ستار گوش بدم

و لب‌هایی که هرلحظه احتمالِ بوسیدنت را میداد

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم ک بشنوی

یا چیزی چُنان ک ببینی

یا چیزی چُنان ک بدانی

من درد مشترکم مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن میگوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن میگویم

چندوقتِ ی جمله خیلی بهم انگیزه میده

“اگه ما نسوزیم چجور میتونیم تاریکی‌هارو روشن کنیم”

اگه رنج نباشه چجور حال خوب ب چشم میاد

اگر من تواناییه زجرهامو نداشتم
برای من پیش نمیومدن

دلم نمیخواد به چیزی فکرکنم

دلم میخواد فقط ادامه بدم