من جدی عاشق تک تک عکسایی هستم که اینجا به اشتراک گذاشتم:)

Done🙂‍↕️

ترجیح میدم معلمی بشم که بچه ها دوسش دارن نه معلمی که ازش حساب میبرن.

خسته کنندست جواب برای سوالای تو ذهنت نداشته باشی و واسه (چیکار کنما) فقط بگی نمیدونم.

داداشم میگه اذییت نمیشی از روانشناسی میدونی و رفتار آدما رو میبنی و میفهمی ریشه رفتار و حرفاشون از کجاست؟!، اولش گفتم نه خیلی به کسی توجه نمیکنم ولی بعدش که بهش فکر کردم دیدم چرا خیلی وقتا خیلی جاها دارم خودمو با دیدن رفتار آدما و دونستن یه سری چیزا اذییت میکنم درصورتی که اگر نمیدونستم اصلا متوجهشم نمیشدم.

بله عزیز، کارد به استخوان ما هم رسیده؛ انگیزه و امید ما هم زخمی و بی جان شده است.
اسم این را که می گذرانیم اصلا نمیشود زندگی گذاشت تماماً اضطراب و تشویش آینده است، آینده ای که فرداست و حتی تصور اینکه چه خواهد شد رئشه بر تنمان می اندازد.
اما چه می شود کرد؟
به زمان بگوییم بایست تا دنیا به کام من هم شود؟
به جوانی بگوییم نگذر تا اوضاع رو به راه شود؟
تمام روز را مشغول غصه و افتادن به جان یکدیگر باشیم؟

انسان به امید زندست
اینطور می گویند.

غصه ات را بخور اما تلاشت راهم بکن
در هرچه عمیق شوی غرقت می کند‌؛

در غصه غرق شدن امید را می کشد.
نور را در قلبت حس کن حتی اگر کوچک باشد.

‏حالا تو هِی بگو این آدم لیاقت نداشت، هِی بگو این آدم ارزش نداره بهش فکر کنی، بگو اصلاً خوبیاتو ندید، علاقه رو نفهمید؛
آدم چجوری به خودش بفهمونه نباید دلتنگ بشه؟! شب قضیه‌ش فرق میکنه...

سلام امیدوارم حالتون خوب باشه:)
من تازه تونستم بیام اینجا
چه ۲۰ روز سختی رو پشت سر گذاشتیم واقعا💔

تا جایی که یادمه همیشه این جمله تو ذهنم تکرار میشده:

اما عزیز من، ای کاش در روزگار دیگری می‌زیستیم،
ما همگی حیف بودیم.....

نجات دهنده ی من این روزا سریال فرندزه
خوشحالم که زودتر ندیده بودمش
حداقل میتونم چندساعتی رو باهاشون وقت بگذرونم.

چی گوش میکنید که حالتونو خوب کنه به منم بگید.
http://t.me/HidenChat_Bot?start=5806483823

مهم نیست بقیه دوسم نداشته باشن
همین که بچه ها دوسم دارن خوشحالم:)

آنچه مقدر است، خواهد آمد
آرام بمان؛
که اضطراب، هیچ سرنوشتی را دگرگون نمی کند‌.

بلاتکلیفی آدمو پیر میکنه.

کوکی پختن به لیست نجات دهنده ها اضافه شد.

- خسته از تمام چیزهایی که به ظاهر پذیرفته‌ام، اما با هر تلنگری دوباره مثل قبل برایم پررنگ می‌شوند.

پناه بردم به ورزش، از شر غم های روز افزون‌.

خیلی وقت بود که این ورژن ساکت و گوشه گیرم‌ نیمده بود سراغم.
انگار رفتن آدما علتش این هست که تورو به خودت یادآروی کنن.
چقد فرار کرده بودم از این رو در رویی...

و در آخر من ماندم و من.

انقدر 🤏🏼دیگه ضعیف باشم
بعدش فقط Power.power.power