دلم یک دورهمی با مضمون نقاشی میخواهد؛
در میان هیاهوی شهر؛ برویم بنشینیم در یک کافه ی دنج..
هرکس هرچه در ذهن پریشانش میگذرد را بر روی کاغذ بیاورد..
بعدش چای دارچین و هل بنوشیم
کمی‌ در میان قصه های غم انگیز و شاد هم زندگی کنیم، لبخند بزنیم، اشک بریزیم.
سپس هرکدام راهی خانه خود شویم
با کمی سبک بالی..

✨️ @mahliira7

دارم با کمال گراییم مبارزه میکنم و نقاشی میکشم.

یهو خدا واست میخواد و چقدر قشنگ جواب اونهمه صبرتو میده✨️

دوره تربیت معلمم تموم شد:)
چه دوستای خوبی بهم داد
و چقدر تجربه و چیزای جدید الان همراهمه..
درود بر علم و تجربه های جدید🤌🏻

همه از لطفِ اوست.

اونجایی که متوجه میشی باید کم کم خودتو عقب بکشی تا اون آدم به آرزوهاش برسه خیلی حس بدیه
انگار قلبتو مچاله میکنن
ولی نه کسی میبینه نه کسی درک میکنه؛)

آدم نمیدونه غصه هوای آلوده رو بخوره، غصه سوختن جنگلارو بخوره یا غصه نبود آب...
به قول شاعر
انگار نفرین کرده اند، این خاک را اجداد ما.

کاش دانشمندا دلیل اینکه شبا از ۱۲ به بعد، غم ها تصمیم می گیرن به قلبمون هجوم بیارن رو کشف می کردن.

یادتون باشه قرار نیست هر چیزی رو تحمل کنید و باهاش کنار بیاید.

امروز ۱۸۰ زدم و از خوشحالی در پوست خود نمیگنجم🥹✨️

وارد بُعد کسل کننده زندگی در بزرگسالی شدم و واقعا دلم میخواد برگردم به هیجانات واهی‌ نوجوانی.

بهترین دوره زندگیم روزای کارشناسی کنار دوستام بود:)

یک هفته ای میشود که غم با تمام دار و دسته اش به قلب زخمی ما لشکرکشی کرده است.
دستور حمله که میدهد ویرانی به بار می آورند؛
تا بخواهیم این آشوب هارا سامان دهیم باز بر می گردند‌.
گرد و خاک به پا می کنند و قهقه زنان از کنار ویرانگی ما عبور میکنند.
الحق که چه بی رحم هایی هستن

واقعا زنگ زدن به آدمایی که مجبورم باهاشون حرف بزنم انرژیمو ازم میگیره

وقتی به ینفر میگیم اگه اینجوری باشی اگه اونجوری باشی دوستت دارم.
دقیقا از همون جایی نشات میگیره که تو کودکی بهمون میگفتن اگه بچه خوبی باشی دوستت دارم‌‌...
درحالی که باید یادمون میدادن در وهله ی اول فقط اون آدمو به خاطر خودش بودن باید دوست داشت، همین.

وقتی‌ میگم حالم بده؛ توقع بغل دارم نه نصیحت.