ماه امشب، از دوربین من.

بِک معتقده آدمای افسرده برای خودشون تو زندگی هدف های خیلی دشوار و غیر واقع‌بینانه تعیین میکنن و بخاطر نرسیدن بهش خودشونو سرزنش و تحقیر میکنن و این بتدریج باعث میشه نوعی احساس ناتوانی و بیچارگی بهشون دست بده که در نهایت به ناامیدی و احساس شکست کامل تو زندگی منجر میشه.

*از جزوه امتحان فردا

به عنوان یک کمال گرای دچار دپرشن تایید میکنم.

ببین شدا نمیگم نشد، ولی من اون موقع دیگه ذوقشو نداشتم.

لالم از زیباییه این غمی که این لالایی داره.

وقتی برای اولین بارگوشش دادم فهمیدم که ما هزاران بار در سن های مختلف از مرزهای مکانی عبور میکنیم و کیلومتر ها از خونه و یا آدم هایی که ناراحتمون میکنن دورمیشیم اما اما غم هیچ انسان و مکانی نمیشناسه،چون در اصل تویِ قلب ما خونه کرده.

درس خوندن برای امتحان آسیب شناسی روانی، داره بهم آسیب روانی میزنه.

درسته هوا آلودست ولی آسمون بازم زیباست🤍

زیر این نقاب آدم قوی و سرسخت، یه دختر کوچولوی آسیب پذیر و دل نازکه لطفا مراقب باش:)

و پایان ترم 7💆🏻‍♀️

خیلی بده با هیچکس احساس نزدیکی نکنی؛
یعنی به خودت میای میبینی حتی از کسی که دوسش داری فرسنگ ها احساس دوری میکنی که حتی از اینکه بهش بگی غمگینم رودروایسی داری.
نمیدونم از خجالتی بودنه
از درون گرا بودنه
ترس از قضاوت شدنه
تروماهای کودکیه
هرچی که هست عذاب آوره.

اگه میتونستم حرفای تو ذهنمو بنویسم، احتمالا تبدیل به رمان ۸ جلدی میشد.

سرگرمی که زیاده؛ آدم باید تو زندگیش دلخوشی داشته باشه.

ینفر نوشته بود:
مامانم منو دوست داره، ولی ازم خوشش نمیاد؛
و این دقیقا جمله ای بود که دنبالش می گشتم برای رابطه منو مامانم:)

وقتی قرص خواب آور میخوری بعد در مقابل خوابیدن مقاومت میکنی وارد یه مرحله جدید میشی که واقعا توش خوش میگذره🤓

جمعه، یک چای سرد شدست.

اکسپلورم حالمو خوب میکنه💆🏻‍♀️

آدمایی که وقتی نبودنتو حس می کنن دنبالت میگردن خیلی قشنگن؛
چه تو جمع چه دنیای مجازی.