در زندگی بعدی ام ترجیح میدهم یک تکه ابر باشم.

نمیخوام درس بخونم میخوام نقاشی بکشم بیرون برم فیلم ببینم ولی خب تازه فردا چهارمین امتحانمه و هنوز کلی مونده
درد و نفرین=))))))

طلوع.

آدمیزاده دیگه بعضی وقتا دلش میخواد نباشه ببینه اصلا کسی متوجه میشه؟

ینفرتون تو بیوش نوشته:(کورِ خودمانیم و بینای دیگران) چقدر این جمله رو درک میکنم چقدر این جمله رو زندگی میکنم.

به رقصِ مرگ میان تنت ادامه بده، نفس بگیر و به جان کندنت ادامه بده.

شباهت روفرشی ها، این روفرشی خیلی قدیمیه:)

حس زندگی ای که پستاش به آدم القا میکنه واقعا زیباست.

پروسه بزرگ شدن اینجوریه که شما دیگه حتی واسه غمگین بودنم وقت نداری.
یعنی باید بین برنامه ریزیای فردات یه وقتی ام واسه غصه خوردن و گریه کردن بذاری.

میدونی سخت ترین جاش کجاست؟
اونجایی که قلبت داره از شدت نگرانی و دلتنگی تیکه تیکه میشه ولی تو دیگه به عقلت قول دادی سمتش نری:)

مشکل گوش شنوا نیست، گاهی برای بیان احساسات کلمات کافی نیست.

ازامروز سالم خوری را آغاز می کنیم(البته اگر دوستان کافه بازمان اجازه بدهند) قربه الی الله.

بهمن!

نگاه کردن به آسمون و ابرا برای من عمیق ترین تراپیه.

جوری که تو دوران امتحانا بدنم به کافئین مقاوم شده دیگه قهوه براش یه جوک بی معنیه.

حوصله کن ابر مرا

خوبم را فقط به غریبه ها می گوییم، آنانی را که دوست می داریم در آغوش می گیریم و گریه می کنیم.