پناه میبرم از غم به کتاب ها،موسیقی و هنر؛ باشد که غم راه خانه ی مارا گم کند.

فکر کنم بچگی‌هام توی آخرین قایم موشکی که بازی کردم خودم رو جا گذاشتم.

ز هجرت اشک ریزم همچو باران.

نوشته بود: از اینکه دیگه هیچکس به دلم نمیشینه دارم از خودم میترسم؛
راستش منم همینطور‌.

آبی تر از آنیم‌ که بیرنگ بمیریم.

برای درک بهتر آدما فقط کافیه به سکوتشون گوش بدی، چشم ها تمام ماجرارو شرح میدن.

هرازگاهی احساسی درونم بیدار میشود دنبالش که میگردم در قلبم پیدایش میکنم درست جایی که هرگز تاکنون از بودنش خبر نداشته ام.
جایی مابین انبوه خاطرات و شادی و اشک ها، کودکی خردسال با عروسکی در دست پناه برده به آن گوشه ی دنج.
گاه میخندد، آواز میخواند
گاه عمیقاً می گرید
بعضی اوقات خموش و آرام است
و گاهی سرکش و بی تاب
انگار رها شده است
یا شاید فرار کرده است
هرچه هست هرچند یکبار صدایم میکند، صدایم میکند تا فراموشش نکنم،
تا فراموشم نکنند.

بزرگترین هدفم واسه کار کردن اینه که بتونم هرروز لباس بخرم، چون بنظرم هیچ اندازه لباسی کافی نیست.

.

یه مجموعه کوچولو از عکسام و نقاشیام.🫧

Night✨

بچه ها واقعا این دهه بیست سالگی خیلی عجیبه یه روز میخوای یه آدم موفق و معروف در سطح جهانی بشی یه روز ترجیح میدی از بالکن بپری پایین چون حوصله زندگی کردن نداری.

مو براش دریا شدُم او با برکه
میپرید🥀

@ahooraxmusic

با این صدای زیبا شبتون بخیر✨

هرچی میخوام خودمو قانع کنم که خب بالاخره گرماهم جزوی از طبیعته و باید باهاش کنار بیایم مغزم گول نمیخوره؛ تروخدا پاییزو به من برگردونید.

کاش میتونستم پیام بدم بگم بیا باهم حرف بزنیم، دلم برای اون ورژنم که فقط خودشو پیش تو نشون میداد تنگ شده.

در(نمیدونم باید چیکار کنم)ترین حالت زندگیمم.

مجازی همه چیزش از دم فیک است
این همه الکی بودن دلم را زده است
چند روزی میروم اندکی واقعیت را زندگی کنم‌.