برای شب ها.

کاش دانشگاه بی حوصلگی رو یه دلیل موجه واسه غیبتام در نظر می گرفت.

استاد میگه جوونامون افسرده نیستن،
سندروم بی انگیزگی دارن.

از آدمایی که موقع صحبت کردن از هرچیزی عکسشم برات میفرستن خیلی خوشم میاد.
مثلا میگن امروز فلان جا بودم اینم عکسش بعد رفتیم فلان چیزو خوردیم که اینم عکسشه راستی اینو ببین دیدمش گفتم عکس بگیرم نشونت بدم.
حرف زدن با این آدما خیلی قشنگ تره.

در سورئال ترین کشور دنیا زندگی میکنیم.

اگه وقتتو صرف دنبال کردن پروانه ها کنی
اونا فرار می‌کنن
اما اگه وقتتو صرف ساختن یه باغ زیبا کنی
پروانه خودشون به سمتت میان
و اگه نیومدن تو حداقل یه باغ قشنگ داری•••

این روزا ۸۰ درصد ذهنمو مهاجرت کردن درگیر کرده.

پناه میبرم از غم به کتاب ها،موسیقی و هنر؛ باشد که غم راه خانه ی مارا گم کند.

فکر کنم بچگی‌هام توی آخرین قایم موشکی که بازی کردم خودم رو جا گذاشتم.

ز هجرت اشک ریزم همچو باران.

نوشته بود: از اینکه دیگه هیچکس به دلم نمیشینه دارم از خودم میترسم؛
راستش منم همینطور‌.

آبی تر از آنیم‌ که بیرنگ بمیریم.

برای درک بهتر آدما فقط کافیه به سکوتشون گوش بدی، چشم ها تمام ماجرارو شرح میدن.

هرازگاهی احساسی درونم بیدار میشود دنبالش که میگردم در قلبم پیدایش میکنم درست جایی که هرگز تاکنون از بودنش خبر نداشته ام.
جایی مابین انبوه خاطرات و شادی و اشک ها، کودکی خردسال با عروسکی در دست پناه برده به آن گوشه ی دنج.
گاه میخندد، آواز میخواند
گاه عمیقاً می گرید
بعضی اوقات خموش و آرام است
و گاهی سرکش و بی تاب
انگار رها شده است
یا شاید فرار کرده است
هرچه هست هرچند یکبار صدایم میکند، صدایم میکند تا فراموشش نکنم،
تا فراموشم نکنند.

بزرگترین هدفم واسه کار کردن اینه که بتونم هرروز لباس بخرم، چون بنظرم هیچ اندازه لباسی کافی نیست.

.

یه مجموعه کوچولو از عکسام و نقاشیام.🫧