هربار که میرم دانشگاه تو راه با چشمام همه جارو زیرورو میکنم بلکه یه نشونه ای یه نیم رخی یه صدایی یه کوفتی ازت پیدا کنم

ولی نیستی دود شدی رفتی نمیدونم کدوم گوری

خوشاپریدن بااین شکسته بالی‌ ها

واقعا اونایی که دارن دعا میکنن ایران ببازه رو درک نمیکنم
بابا لنتی این تیم داره اسم ایرانمونو یدک میکشه همون ایرانی که داری واسه ازادیش جون میدی
به خودتون بیاید بابا

به عنوان کسی که منتظر هیچ پیامی تو فضای مجازی نیستم بیش از حد دور گوشی‌ام.

من هی هرروز تنهاتر از روز قبل میشم عادیه؟

درد کلام را خورد می کند

تو هیچوقت نمیفهمی من چه دردی را تحمل میکنم چون من هیچوقت نمیتونم اونو واست توصیف کنم

تمامیت خواهی تنهایی را تاکثیر میکند

عشق هایی که از پی رنگی بُوَد عشق نَبوَد
عاقبت ننگی بُوَد

می‌خوام پرت شم وسط یه زندگی روستایی و ساده

یه روز بندو بساطمو جمع میکنم میرم تو یه کلبه چوبی وسط جنگل زندگی‌میکنم گوشیمم وسط راه میندازم تو دره

وقتی کتاب میخونم یه همچین چیزی اتفاق میوفته تو مغزم

...

میگن وقتی یکیو بغل میگیری اندروفین توی بدنت ترشح میشه !
اندروفین راه های انتقال درد و تو بدنت
مسدود میکنه و درد و تسکین میده.
(اندروفین بدنم کم شده بیا بغلم کن)

جهان روشن به ماه و آفتاب است
جهان ما به دیدار تو روشن

بعد من به دوست داشتن عطر قهوه، صدای پیانو، بوی بارون، دریا و کتاب‌ها ادامه بده. منم به دوست داشتن تو.

بعضی زخم‌ها رو زمان نمیتونه ترمیم کنه. مهم نیست مال هفته قبله یا سه سال پیش یا بیست سال پیش‌. چنان عمیقه و چنان زهر خودشو ریخته که تا همیشه فکر کردن بهش غمگینت میکنه.‌ دیگه نمیتونی ازش خلاص شی. عمقش به اندازه اینه که دستتو قطع کنن. تا آخر عمر باید ضررهاش رو تحمل کنی. فقط شاید به مرور یاد بگیری کمتر بهش فکر کنی.