و قسم به چشم ها...

کلا از آدمای غیر عادی خوشم میاد
آدمایی که خودشونن ادا نمیان
هرجایی باشن میزنن زیر آواز
بلند میخندن
گریه میکنن
کتاب میخونن
میدوان
سیگار میکشن
داد میزنن
میرقصن

یدفعه پرپر شد پر پروازمون
گرفتس چقد دل آسمون

ما از آنچه به نظر میرسد غمگین تریم احتیاط کنید

دلتنگ دوست‌داشته‌شدنم.

که فاصله ی سلام تا خدافظی یه دمه

هربار که میرم دانشگاه تو راه با چشمام همه جارو زیرورو میکنم بلکه یه نشونه ای یه نیم رخی یه صدایی یه کوفتی ازت پیدا کنم

ولی نیستی دود شدی رفتی نمیدونم کدوم گوری

خوشاپریدن بااین شکسته بالی‌ ها

واقعا اونایی که دارن دعا میکنن ایران ببازه رو درک نمیکنم
بابا لنتی این تیم داره اسم ایرانمونو یدک میکشه همون ایرانی که داری واسه ازادیش جون میدی
به خودتون بیاید بابا

به عنوان کسی که منتظر هیچ پیامی تو فضای مجازی نیستم بیش از حد دور گوشی‌ام.

من هی هرروز تنهاتر از روز قبل میشم عادیه؟

درد کلام را خورد می کند

تو هیچوقت نمیفهمی من چه دردی را تحمل میکنم چون من هیچوقت نمیتونم اونو واست توصیف کنم

تمامیت خواهی تنهایی را تاکثیر میکند

عشق هایی که از پی رنگی بُوَد عشق نَبوَد
عاقبت ننگی بُوَد

می‌خوام پرت شم وسط یه زندگی روستایی و ساده

یه روز بندو بساطمو جمع میکنم میرم تو یه کلبه چوبی وسط جنگل زندگی‌میکنم گوشیمم وسط راه میندازم تو دره

وقتی کتاب میخونم یه همچین چیزی اتفاق میوفته تو مغزم