-

از یه جایی به بعد دیگه هیچی رو مثل قبل جدی نمی‌گیری.
حرفارو، اومدن و رفتنارو، غصه هارو، آدمارو.
یادی می گیری رها کردنو.

بی حوصلگیم به درجه ای رسیده که حتی حوصله ی خوابیدنم ندارم.

ولی چقدر قشنگن آدمایی که وقتی کسی رو دوست دارن، برای اون آدم می نویسن، شعر میگن، اونو با یه اسم خاص صدا میکنن، خلاصه یه کاری میکنن که طرفشون بفهمه براش با بقیه فرق داره:)

آسمون امروز>>>

نگاه کردن به آسمون بهم آرامش میده، درست مثل یک آغوش طولانی.

دلم می خواست، گلی باشم سرخ رنگ در دستان کوچک دخترکی مهربان که هرصبح در آغوشم بگیرد، کنار پنجره مقابل خورشید درست وقتی نور به گلبرگ هایم بوسه میزند قرارم بدهد.
و مطمئن باشم مدت کوتاهی که زندگی میکنم کسی هست که از صمیم قلب مرا دوست بدارد و خالصانه از من حفاظت کند.

کاش تعطیلات زودتر تموم بشه من دیگه بیشتر از این نمیتونم بخوابم.

وقتی نقاشیم خراب میشه حس مامانیو دارم که موقع دادن غذای داغ به بچه ی کوچولوش دستش لرزیده و سوپ ریخته رو پای بچه.
همونقدر ناراحت و دلواپس.

جدیدا به این سبک نقاشی علاقه پیدا کردم🌚✨

آدم نمیدونه از روزای ابری خوشش بیاد یا نیاد؛ آخه تو که انقدر قشنگی واسه چی انقدرم دلگیری؟

در چَشمان من بخند، دیوانه ها با یک لبخند عاشق می شوند.

بدن من اینجوریه که تا بهش کافئین نرسه باورش نمیشه صبح شده و باید روزشو شروع کنه.

اونایی که میتونم کنارشون بی دلیل گریه کنم، بلند بلند بخندم، سکوت کنم، بی حوصله باشم بدون اینکه ازم توضیح بخوان و مطمعن باشم اونا قضاوتم نمیکنن برام امن ترین آدم ها هستن.