این روزا معتقدم عشق مال افسانه‌‌ها است.

از انسان بودن خستم، کاش یه تیکه ابر بودم.

من پریِ کوچکِ غمگینی را می‌شناسم؛
که شب از یک بوسه می‌میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.

مثلا نشستم یه گوشه دارم چایی میخورم یهو این احساس ناکافی بودن سر و کله ش پیدا میشه میزنه رو شونم میگه یه چایی ام واسه من بریز.

برف و سرما واسه ما سرماییا فقط از دور قشنگه.

-سلام بر کسانی که بی‌منت برای ما صبر کردند،
تا دوباره به زندگی برگردیم!

دلم اون زمانیو میخواد که آدما برای ارتباط باهم نامه مینوشتن با یه گل کوچولو تو پاکت میذاشتن تمبر میزدن و میفرستادن واسه مخاطبشون و با کلی ذوق به انتظار جواب نامه مینشستن.

میخوام برم سر ره بشینوم
و رفتن تو ره با چش ببینوم!

چه درونم تنهاست.