تو کافه با بچه ها نشسته بودیم یهو با خنده گفت عه بیرونو نگاه بارونه، بعد صداشو آروم کرد: اولین باری که بهم گفت دوسم داره داشت بارون میومد و باز خندید.
لبخند زدیم
صدایی از کنارم گفت: عاشق بارونم وقتی آسمون میباره روحم زنده میشه‌.
با تکون دادن سرم حرفشو تایید می کنم.
میگم:من حتی بوی نم خاک بعد از بارونو از خودشم بیشتر دوست دارم.
نفر چهارم ولی غمگینه چیزی نمیگه سرشو که میاره بالا تو چشماش اشک جمع شده زمزمه وار میگه: چهار سال پیشم که مامانم رفتو دیگه برنگشت هم بارون میومد، من حتی از بوی بارونم متنفرم...
و غم
و سکوت
و سکوت

بوسیدمت، لابه لای اشک هایم.

باید میدانستم پس از این، بعدی وجود ندارد.
هرچه هست همین است؛
چشم هایت را برهم نگذار
تماشا کن،
این آخرین بار است.

خدا، موسیقی، هنر و کتاب عزیزترین موضوعاتِ زندگی او بودند.

با منی که امروز به صورت خود جوش یکی از امتحانامو نرفتم بدم و یه ترم دیگه سر و کله زدن با این استادو به جون خریدم از بی حوصلگی حرف نزنید.

این نقاشیمو واقعا دوسش دارم:))

ولی میدونی! دلتنگ شدن واسه آدمی که دیگه نداریش خیلی سخت تره؛ نه میتونی بری بهش بگی عزیزم دلتنگتم، نه میتونی خودتو به امید اینکه یروز میبینیش آروم کنی و نه میتونی اون حسو تو خودت خفه کنی، فقط باید باهاش مدارا کنی تا یه احساس جدید جایگزینش بشه و اونو کمرنگ کنه:)

از آخرین تلاش ها:

چون گفتین از نقاشیام بیشتر بذارم.
اینو به درخواست یکی از دوستام براش کشیدم:)

اگه میتونستم به خودم تو سن ۱۵ تا ۱۹ سالگی نصیحتی بکنم این بود که:
-حتما یه حرفه رو آموزش ببینه که بتونه ازش کسب درآمد کنه
-یه ورزشو شروع کنه و ادامه بده
-کتابای بیشتری بخونه
-با آدمایی که شخصیت و دیسیپلین بالایی دارن معاشرت کنه
-با هرکسی دوستی نکنه
-روی عزت نفس و مهارت اجتماعی شدنش کار کنه
-ولخرجی نکنه و پولاشو سیو کنه
-دنبال علایقش بره
-واسه رسیدن به آرزوهاش بجنگه

من میدانستم که دوستم نداری ولی تقصیر قلبم بود، باورش نمیشد‌.

من اعتراض دارم. بزرگ شدم ولی هنوز نمی‌تونم هر غلطی دلم خواست بکنم که.

+می خوای راجع بهش باهام حرف بزنی؟!
-میشه به جاش بغلم کنی؟

هرچقدر لب هایم بخندد، چشمانم اما، اندوهم را فاش می کنند.