تاثیری که نوشتن و نقاشی کشیدن تو آروم کردنم داره هزارتا مورفینو بغل نداره.

اینکه آدم راه های آروم کردن و خوب کردن حال خودشو یاد بگیره خیلی کمک بزرگی به بهبود وضعیت زندگیش میکنه.

اینکه برای خوب کردن حالمون محتاج کسی نباشیم خودش یه امتیازه.

ینفر با سیگار‌ آروم میشه ینفر با کتاب ینفر با گریه ینفر با رقصیدن میدونی چی میگم؟!
لزوما شبیه هم‌نیستن عواملی که حالمونو خوب میکنن و خب دلیلشم واضحه چون ما هیچکدوممون‌ شبیه هم نیستیم.

و در آخر با پادکست های بغض آور آریانفر شب را به انتها می رسانیم...

ولی جدا اونایی که موقع خندیدن چشماشون خطی میشه یجور دیگه جذابن.

مامان من نه تنها نگران بچه های خودشه بلکه نگران بچه های مردمم هست
کوتاه بیا زننن.

من بیشتر وقتا ترجیح میدم به جای آدما با ماه حرف بزنم.

امشبم از اون شباست

اومدم تو نمازخونه دانشگاه درس بخونم و یه دخترایی با یه تیپایی میان نماز میخونن که اصن برگ هام م م م م م م.

جدا دیگه قانع شدم که از رو ظاهر قضاوت نکنم.

نمیدونم قلبم این حجم از استرس روزانمو چجوری تحمل میکنه و نمی ترکه

وقتی یکی بهم میگه استرس نداشته باش آروم باش صد برابر بدتر میشم‌ نگید آقا نگید.

بیشتر از دوست داشته شدن احتیاج به درک شدن دارم.

از اون موقع هاس که دلم نبودن و دور شدن میخواد

احتیاج دارم‌ یکی ازم بپرسه حالت چطوره تا بغضم بشکنه و خالی کنم خودمو

همیشه وقتی نیاز دارم یکی پیشم باشه هیشکی نیست

این تنهایی بی اندازه داره داغونم میکنه

اون‌قدر به موقع رسیدن سر قرار برام مهمه که اگه حس کنم دیر رسیدن طرف مقابلم یه الگوی تکراریه ناخودآگاه بخشی از اعتبارش رو پیشم از دست می‌ده.

اصرارم برای فهمیدن عشق و دوست داشته شدن تنها این است که نمی خواهم در ۴۰ سالگی از عشق بدگویی کنم فقط به این دلیل که پیداش نکردم و طعم گسش را نچشیدم.