تراپیسته می گفت: "آدما اونقدر که تو فکر می کنی‌ شکننده نیستن و‌ظرفیتشون به مو بند نیست، نیازی نیست همیشه چتر نجات و منجی باشی. تمرکزتو بذار رو خودت و حال خودت، هیچ کس بدون تو نمرده و‌ هیچ کس بدون تو‌ نمی میره، بذار هرکس درد، تجربه بد، شکست، اون ناکامی مخصوص زندگی خودشو، خودش تجربه کنه و بزرگ شه."
کاش اینارو یادمون بمونه
-بایکوت

دیروز انقلاب بودم،مقنعه ای که سرم بود نصف بیشتر موهامو پوشونده بود شلوار بگ پام بود با مانتو اما تقریبا هر خانوم محجبه ای که رد میشد با نفرت و عصبانیت نگاهم می کرد من به روی خودم نیاوردم ولی با هرنگاه اونا بغضم بیشتر میشد،چراهای بی جوابی که تو سرم میپیچید بیشتر میشد،با خودم می گفتم مگه من چه آزاری بهت میرسونم‌ که با نگاهت آزارم میدی؟
واقعا چرا؟چرا نمیتونیم تفاوتای همدیگرو بپذیریم؟!

در پاسخ این پیام نوشت:

امیدواری چیزیه که زنده نگهمون میداره، امیدوار باش عزیزم:)✨

*امیدوار باش عزیزم*

یه عکس خیلی زیبا ازم‌گرفتن دیروز که نمیدونم دقیقا باید واسه کی بفرستمش.
یه بدیه پارتنر نداشتنم همینه

تاثیری که نوشتن و نقاشی کشیدن تو آروم کردنم داره هزارتا مورفینو بغل نداره.

اینکه آدم راه های آروم کردن و خوب کردن حال خودشو یاد بگیره خیلی کمک بزرگی به بهبود وضعیت زندگیش میکنه.

اینکه برای خوب کردن حالمون محتاج کسی نباشیم خودش یه امتیازه.

ینفر با سیگار‌ آروم میشه ینفر با کتاب ینفر با گریه ینفر با رقصیدن میدونی چی میگم؟!
لزوما شبیه هم‌نیستن عواملی که حالمونو خوب میکنن و خب دلیلشم واضحه چون ما هیچکدوممون‌ شبیه هم نیستیم.

و در آخر با پادکست های بغض آور آریانفر شب را به انتها می رسانیم...

ولی جدا اونایی که موقع خندیدن چشماشون خطی میشه یجور دیگه جذابن.

مامان من نه تنها نگران بچه های خودشه بلکه نگران بچه های مردمم هست
کوتاه بیا زننن.

من بیشتر وقتا ترجیح میدم به جای آدما با ماه حرف بزنم.

امشبم از اون شباست

اومدم تو نمازخونه دانشگاه درس بخونم و یه دخترایی با یه تیپایی میان نماز میخونن که اصن برگ هام م م م م م م.

جدا دیگه قانع شدم که از رو ظاهر قضاوت نکنم.

نمیدونم قلبم این حجم از استرس روزانمو چجوری تحمل میکنه و نمی ترکه

وقتی یکی بهم میگه استرس نداشته باش آروم باش صد برابر بدتر میشم‌ نگید آقا نگید.

بیشتر از دوست داشته شدن احتیاج به درک شدن دارم.

از اون موقع هاس که دلم نبودن و دور شدن میخواد