بعد از چند روز به ایمیلام سر زدم و از دیدن ایمیل هایی که اِروین و میرایِ عزیز برام فرستاده بودن غرق در شادی و انرژی شدم چقدر مهربونن چقدر دوستداشتنین❤️

آدم بعضی وقتا دلش یه بغل می خواد که بدونه اون بغله همیشه هست که هروقت نیاز داشت بهش پناه ببره.اینجوری انگیزه می گیره برای تلاش کردن برای خسته شدن برای تجربه کردن برای بیرون‌ اومدن از نقطه ی امنش.

کاش وقتی دوستام ازم می خوان باهاشون برم بیرون و من خیلی غیر مستقیم می گم که نمیتونم بیام انقدر اصرار نکنن؛درک کن دیگه نمی خوام بیام.

mood

#چالش_نوشتن / شب دوم:
بنویس اگه همین امروز زندگی‌ت تموم می‌شد، حسرت چه کاری به دلت می‌موند؟

حسرت حرف های نگفته، قدم نزدن تو خیابان های نرفته،عشق تجربه نشده.

نمیدونم وقتی یه عالمه غر واسه زدن دارم به کی پناه ببرم و همیشه اینجور مواقع با چشم های پر شده از اشک و بغضی که نمیشکنه حل میشم تو خودم.

بخوای برای بخشش آدما منتظر عذرخواهیشون باشی کینه تا گلوت بالا میاد و راه تنفس خودت رو می‌بنده. شاید اونا حتی یادشون هم نیست.

امروز یکی از بهترین روزای زندگیم بود.

پک آخر را به سیگارش میزند از بالای پل به دور دستی که انتهایی ندارد می نگرد دنبال کسی که نمی داند کیست می گردد؛ سیگار در زیر پاشنه ی کفشش خاموش می شود و به راهی که مقصدش را گم کرده است ادامه می دهد.

از همانجا که رسد درد،همانجاست دوا.

کاش از بعضیا یه نسخه جیبی داشتیم نه؟

آدمارو از عاشق بودن از مهربون بودن از خودشون بودن خسته و پشیمون نکنید.