یجوری تو ۲۰ سالگی فرسوده شدم که تا ۴۰ سالگی به مرحله تجزیه شدن میرسم.

داشتم رد میشدم چندتا پسر زیر پام ترقه انداختن و کلی خندیدن بعدش یکیشون اومد گفت ببخشیدو اینا گفتم بازم داری گفت اره ازش گرفتم روشن کردم انداختم رو کفشش بعدشم یه لبخند زدمو رفتم=))))

مشالا بچه های محل ما دارن سنگ تموم میذارن
از این بمبایی که اینا استفاده میکنن تو دفاع مقدس استفاده میشد سه روزه پیروز میشدیم به خدا.

وقتی برات آهنگ میفرستم نگو گوش دادم قبلا،من حرفامو اون تو زدم بهت.

بچه ها شمام روزای اخر سال یجوری اید یا فقط من همچین حسی دارم؟

یه روزایی بود همش دنبال این بودم چجوری آدمای دورمو زیاد کنم الان ولی فقط میتونم یه تعداد آدمای انگشت شماریو کنارم تحمل کنم.

چقدر تغییرات تو خودم حس میکنم.

یکی از چیزایی که ترکش کردم و ازش راضیم عادت کردن بود.
عادت کردن به چیزای فانی تو زندگی نمیذاره آدم رشد کنه.

اِلای نصیحت کننده ی درونم فعال شده باز.

دلم یه دیت جذاب میخواد
از اینا که به یه قهوه یا چای دعوت میشی
و کل دیتو راجب کتابا و فیلما و علایقتون حرف میزنید،قدن میزنید موزیک گوش میدین و از سلیقه هم لذت میبرین‌.

هوای امروز تهران=بهشت

وقتی ینفر بهم میگه نقاشیامو نشونش بدم استرس میگیرم انگار که بهم گفته باشن ذهنتو و چیزایی که توش میگذره رو نشونم بده.

اگه رابطت با مامانت خوبه و میتونید کلی باهم حرف بزنید بدون اینکه آخرش به دعوا ختم بشه بهت حسودیم میشه.

دست از اهمیت دادن به آدمی که نمیبینتت بردار؛خودت بیشتر بهت احتیاج داره.

من نبودن آدمارو به نصفه نیمه بودنشون ترجیح میدم.

از الان دارم غصه ی وقتیو میخورم که مامانم به زور گوشیو میده بهم تا به فامیل سال نو رو تبریک بگم و آرزوهای قشنگ قشنگ واسشون بکنم:)))))))

انقد خودمو تو کار غرق کرده بودم که تازه الان فهمیدم دوروز دیگه عیده

پس شور و حال دم عید کوش؟

تصمیم گرفتم تو سال جدید دیگه ناله نکنم و بذارم اتفاقا همونجوری که باید رقم بخوره

خودمو از عقایدی که بهم تحمیل شده بود و هرکاری خارج از اونا برام باعث عذاب وجدان بود نجات دادم=)))))